Hoeksteen
Thuis

Door Marcel Beijer
Franc schoof de vitrage van zijn appartement aan de Olof Palmehof wat opzij, het huis waar hij zogenaamd 'permanent' woonde. Zo vanuit de hoogte zag hij duidelijk de woeste krullenkop van Toon die zich had verschanst in de bosjes op het parkeerterrein. De PVV-voorman wilde dat Franc als nieuwe burgemeester ab-so-luut direct in Almere kwam wonen. En niet even in Velsen mocht blijven, in de warme schoot van zijn gezin.
Vanuit de slaapkamer haalde Franc een manshoge kartonnen plaat van Barack Obama, uitgesneden langs de contouren van het lichaam. Het was oud promotiemateriaal van de Amerikaanse president. Met een lampje erachter leek het nu net of Franc zelf geduldig uit het raam stond te kijken.
Hij zette een zonnebril op en liep de trappengalerij af naar de gezamenlijke entree van het complex. Beneden gekomen drukte hij zijn plaksnor nog wat steviger vast.
Bij het ontgrendelen van zijn auto keek hij opzichtig naar de bosjes waar Toon op zijn hurken zat.
‘Zoekt u iets?, vroeg Franc.
‘eh… nee hoor’, stamelde Toon betrapt. ‘Ik dacht dat ik hier iets verdachts had gezien. Ik hou erg van veiligheid.’
Franc lachte minzaam. Toon had hem niet herkend. ‘Fijne avond nog. Ik ga op huis aan.’
‘Gelijk heeft u’, antwoordde Toon. ‘West-west, thuis best!’
Artikel geplaatst op: 25 augustus 2015 - 16:09

Gerelateerd

Delen