Zo woon ik: 'Ik droomde van een huis op een heuvel'

Door Kirsten Thuis-Woudenberg
OOSTERWOLD – Als ik Oosterwold binnenrijd, verwonder ik me over de vele verschillende indrukwekkende huizen en bouwstijlen in deze groeiende wijk. De lichtgele toren valt direct op als ik de Ubuntulaan in rijd. Het markante gebouw is, met 13,5 meter hoogte, het hoogste gebouw in de wijk. Irene Werdler woont hier samen met haar vriend Arjan, dochter Mira en hond Lola. “Het huis is gebouwd op een terp”, vertelt Irene. “Ik droomde altijd van een huis op een heuvel, waar je vanuit je huis zo de tuin in loopt”. Die droom kwam uit. “Als we de tuindeuren openslaan, loop je vanaf de veranda zo de tuin in, de heuvel af.”

(Foto: Fred Rotgans)


Het jonge gezin komt oorspronkelijk uit Amsterdam. “We woonden in een loft aan het IJ in Noord, in een industrieel gebied”, vertelt Irene. “De loft hebben mijn vriend en ik samen verbouwd. We komen allebei uit de interieur/decor-bouwwereld. Het was onze droom om iets helemaal zelf, vanaf de grond, te bouwen. In Amsterdam woonden we heerlijk, maar ik kreeg steeds meer behoefte aan meer groen en een buurtgevoel.”
Via een collega kwam het stel in Oosterwold terecht. “Daarvoor hadden we eigenlijk nooit aan Almere gedacht. We wilden graag ecologisch bouwen, zelfvoorzienend zijn en onze eigen groente verbouwen. Dat kon hier allemaal.” 

Primitief

Twee jaar geleden kregen Irene en Arjan de kavel in Oosterwold. “Het bedrijf van mijn vriend maakt het Wikkelhuis, een Tiny House. We zijn direct in een wikkelhuis op de kavel gaan wonen”, legt Irene uit. “Onze dochter Mira was toen bijna twee.”
Dat begon primitief. “We waren nog nergens op aangesloten, we hadden geen stroom en geen water. Elke avond ging één van ons twee emmers water halen bij de buurman. De ander stookte alvast de kachel op, die we ook gebruikten om op te koken. Het water gebruikten we om af te wassen, te koken en de wc door te spoelen. Heel primitief allemaal, maar ik vond het erg fijn om dicht bij de basis te zijn, de essentie van dingen. Je bent als gezin op elkaar aangewezen en dat geeft een soort kampeergevoel.”

Toren

Het opvallende huis van het gezin doet denken aan een toren. “Buurtbewoners noemen ons huis inderdaad ‘de toren’”, zegt Irene lachend. “Ik heb altijd al een fascinatie gehad voor torens, vuurtorens, molens en watertorens. Als klein meisje fantaseerde ik erover hoe het zou zijn om erin te wonen. Mijn vriend en ik stonden een keer samen in een oude boeren hooischuur. Het vervallen bouwwerk was zeshoekig en het inspireerde ons. Samen zijn we gaan tekenen en we kwamen uit op een achthoekig ontwerp. Het huis heeft een vide en een torentje waarin onze slaapkamer is. Dat vind ik een van de fijnste plekken van ons huis. Ik heb nog nooit ergens zo lekker geslapen als hier. Soms horen we zelfs een kerkuil op het dak.”

Vrachtwagens vol aarde

Het huis is gebouwd op een terp. “Om de terp te maken hebben we heel veel vrachtwagens met aarde laten storten. De betonnen verdieping die we daarvoor plaatsten is voor 80 procent omringd door de heuvel. Daardoor is het beneden altijd lekker koel. Het huis is een ademend geheel van houtskeletbouw en de isolatie is gemaakt van stro. De wanden zijn aan de binnenkant van leem en aan de buitenkant van gele kalkstuc. Dat geeft mij een vakantiegevoel. Vriendelijk en zonnig.”
Het zelf bouwen vindt Irene heel leerzaam. “Met name het plannen van hoe verschillende fases op elkaar aansluiten. Het echte ruwe bouwen bleek toch wel voor een groot deel mannenwerk. Ik heb me vooral bezig gehouden met de binnenzijde van het huis. Het plaatsen van de lemen wanden, de trap maken, zagen en frezen, de vloer leggen, deuren maken. Heel leuk om te doen. En alles wat hier is hebben we gewoon zelf in onze handen gehad.”

Het huis is zelfvoorzienend. “We koken op een houtkachel. Die zorgt ook weer voor warmte in de woonkamer en is aangesloten op de CV wat zorgt voor warm water. We hebben muurverwarming: in de muren zitten verwarmingsbuizen waar warm water doorheen loopt. Het is een soort knuffelmuur. Met de zonnepanelen op het dak wekken we onze eigen stroom op. We vangen regenwater op waarmee we de wc doorspoelen en de tuin sproeien. In de tuin verbouwen we onze eigen groente.”

In Almere kende het stel nog niemand. “Ik ben opgegroeid in Utrecht en woonde hiervoor in Amsterdam”, legt Irene uit. “De sociale cohesie in Oosterwold is groot en je leert zo snel mensen kennen. Toen we hier net woonden kwam er al een buurman die ons uitnodigde om pizza te eten. Vaak komen er meerdere buren bij elkaar en iedereen neemt wat eten en drinken mee. De kinderen spelen dan lekker samen. Zo organiseerden wij pasgeleden een bioscoopavondje waarbij we een film vertoonden op een groot scherm in onze tuin. Allerlei buren zaten hier op picknickkleedjes. Heel gezellig."

 
Bewonersinitiatieven

In Oosterwold ontstaan bewonersinitiatieven. “Hier in de wijk zit een bakkertje in een zeecontainer. In het weekend verkopen de bewoners hier brood en op donderdagavond is er pizza. Buurtbewoners verhuren hun schapen als levende grasmaaiers, verkopen biologische zelf verbouwde groente of eieren.”
De wijk heeft zelfs een eigen school. “Omdat hier geen school was en er veel kinderen wonen zijn een aantal bewoners zelf een vrijeschool gestart. Er wordt les gegeven in een jurt, een traditionele tent. Onze dochter Mira wordt binnenkort vier en gaat dan ook naar deze school.”
Het wikkelhuis, waarin het gezin tijdens de bouw woonde, staat nog steeds op het terrein. “Hier heb ik mijn eigen praktijk Stroom acupunctuur. Veel mensen uit de wijk laten zich bij mij behandelen. Ze hebben door het zelfbouwen dan bijvoorbeeld pijnklachten aan hun schouder of rug en hebben dan behoefte aan onspanning. Het is fijn om hiervoor te behandelen, vooral als mensen aangeven dat ze direct verschil voelen.”

Artikel geplaatst op: 25 september 2019 - 08:59

Gerelateerd

Delen