Lezers schrijven

Bob Fonhof
Dromen over Almere kunststad

Welke serieuze kunstenaar verwondert zich nou niet dat Almere van de vijftig grootste steden in Nederland op de voorlaatste plek staat wat betreft de kunst? 12 januari dit jaar is er een onderzoek bekendgemaakt naar het culturele aanbod in Nederlandse steden door de econoom Gerard Marlet van de Atlas voor gemeenten, en die heeft deze 49ste plek voor Almere geconstateerd. Almere hoeft hier zeker niet trots op te zijn. De oorzaak is dat hier in Almere een beleid wordt gevoerd dat eerder op afbraak dan opbouw lijkt. Dat komt doordat een stel mensen die het over de kunst voor het zeggen hebben, er een ongekende vriendjespolitiek op na houden die zijn weerga niet kent. De politiek is daar ook van op de hoogte maar durft haar mond niet te openen. Omdat ook daar deze vriendjes zitten.
Ik hoor van kunstenaars dat het een kleurloze stad is en dit zeker nog erger gaat worden. Zeker zolang dergelijke mensen het blijvend voor het zeggen houden. Voor Almere zou het belangrijk zijn als dit snel doorbroken wordt. Almere heeft wereldberoemde kunstenaars in huis die exposeren in de hele wereld, maar kunnen in Almere niet terecht, zij worden geweerd als de pest. Thans is zo’n kunstenaar uitgeweken naar Jan Tabak met een schitterende tentoonstelling. De dames en heren die hier de touwtjes in handen hebben zijn als de dood dat hun eigen werk wordt ondergesneeuwd door kwaliteit. Jammer hoor. Vriendjespolitiek is in Almere zeker geen nieuwtje.
Ik zal een ander triest voorbeeld geven waardoor Almere, wat kunst betreft, wordt benadeeld. Dit gaat dan over tegenwerking. Almere zou door het stoppen van subsidie aan het Metropole Orkest uit Amsterdam, dit orkest kunnen krijgen. Dit zou gehonoreerd moeten en kunnen worden door een besluit van Marja van Bijsterveldt. Slaapmutsen op het gemeentehuis hoopten misschien dat Marja dit aan Almere zou gunnen? Dit moet maar gauw vergeten worden. Zij heeft nog een appeltje te schillen met Almere waar ze ooit als politica heeft gewerkt. Maar door haar slechte beleid, dat ze ook nu weer in Den Haag voert, is zij in Almere ook weggeschopt en neemt daar nu revanche voor. Zo werkt dat in deze (politieke) wereld. Laten we alstublieft niet door blijven dromen, Almere?

Muziek en travestie tijdens songfestivalconcert

Waarom was er eigenlijk niemand geselecteerd voor het Nationale Songfestival? Voor een antwoord op die vraag onderscheid ik twee categorieën: travestieten en muzikanten. Voor muzikanten draait het om muziek. Voor travestieten gaat het om aandacht. Ze doen er alles voor, als ze maar kunnen glitteren in het spotlight. Het zijn pleasers. Ze geven het publiek wat het wil. Alles voor de roem. Daartoe hullen ze zich in een behaagtenue, dikwijls met zweep, zware kettingen en lakleren laarzen. Het nummer dat ze brengen bereikt na twee maten de climax. De enige zangeres op het Songfestivalconcert van zondagavond die aan alle criteria voldeed had verzuimd in te zenden. Stilettohakken, witte repen stof uitdagend wapperend om een frêle lijfje, een stem die uit een conservenblik leek te komen: ze was de belichaming van een songfestivalster. Bij het refrein schudde ze telkens met haar tietjes. Maar ze was zo plat als een plankje. Een deel van het publiek, het deel dat niet met zijn vingers in de oren zat, begon geestdriftig op de maat mee te klappen. Camp heet dat. Het was de meest potsierlijke act van de zondagavond. In de pauze hoorden we dat het een imitatie was van een echte Eurosongfestivalact. Nou, deze travestie zou geen slecht figuur slaan. Douze points.
Carol Limonard
Artikel geplaatst op: 29 februari 2012 - 07:00

Gerelateerd

Delen