Hoeksteen
Woorden

Door Marcel Beijer
Vorige week zondag wandelde ik met mijn vrouw door de bossen van Baarn. We genoten van de eerste mooie lentedag en de ontluikende natuur. Alle bomen en struiken stonden in de knop.
In de auto, op de weg naar huis, werden we door de politie staande gehouden ter hoogte van restaurant Groot Kievitsdal. Er was één rijstrook afgesloten omdat er twee ambulances op geparkeerd stonden.
Toen de agent aangaf dat we verder mochten rijden zagen we achter de ambulances een roze kinderfietsje op de rijweg liggen. Daarnaast een auto met een deuk, waar de kentekenplaat van af was afgeslingerd.
“Oh, mijn god!”, sloeg mijn vrouw haar hand voor de mond.
We zwegen naar huis.
Ik probeerde te achterhalen wat er precies gebeurd was. De Gooi- en Eemlander gaf online de meest duidelijke informatie: meisje aangereden door auto. Traumahelikopter ter plaatse.
Een berichtje dat keurig aan alle journalistieke eisen voldeed. Ik heb zelf honderden van die politieberichtjes geschreven. Toch had ik nu niet voldoende informatie.
‘De arts heeft het slachtoffertje nog even nagekeken, maar is niet mee met de ambulance gegaan’, las ik.
Waaróm ging de arts niet mee: vielen de verwondingen mee?
Of was het meisje al overleden?
Soms schieten woorden te kort.
Artikel geplaatst op: 05 april 2016 - 09:57

Gerelateerd

Delen