Bloeddorstig

Door Robert Mienstra


Middernacht op de camping in Midden-Spanje.
Ik schrik me het apezuur en schiet overeind.
Onze hond Boike slaat aan, diep vanuit de keel.
We staan met de oude camper op een afgelegen stuk van de camping.
Dan is zo’n hond wel handig.
Ik gluur door het gordijntje en zie vaag een wat verlopen type.
Voorzichtig open ik de deur, Boike probeert zich grommend een weg te banen.
Het type wijkt achteruit.
“Watisser? Watisser?”, geeuwt mijn vrouw Jessica verstoord.
Het veiligheidsaspect bij kamperen komt nu eenmaal altijd van de mannen.
De man spreekt rap Spaans en gebaart groot.
“Ja ja”, knik ik, “And now in the English, please.”
De man gebaart dat ik mee moet komen.
Ja, ja, en dan vrouw en have aan de bloeddorstige Moren overlaten.
Ik laat de woeste hond in de camper achter en loop met de man mee.
Wachtend op de eerste aanval.
Even verderop staat een auto met caravan.
Op de passagiersplaats zit een vrouw.
Ze spreekt enigszins Engels.
Ze komen net aan en er is niemand bij de aanmelding. Waar de aansluiting voor de elektriciteit is. Die kunnen ze in het donker niet vinden.
Mijn ogen zijn aan het donker gewend.
De Spaanse mag er wezen.
De nacht ziet er een stuk aangenamer uit.

Artikel geplaatst op: 01 augustus 2017 - 12:00

Gerelateerd

Delen

Er zijn nog geen reacties

Plaats je reactie: