Column Ilse
Kruidvatkriebels

Ik vrees dat ik een stoel door de kamer heen heb gegooid. Uit woede. En ik weet niet eens meer waar ik zo ontzettend kwaad over was. Typisch? Op z’n zachtst gezegd, ja. Maar laat ik eerlijk zijn, negen van de tien keer gaat mijn boosheid helemaal niet over tandpastaspetters die wéér op de spiegel zitten, of die de slak waar ik nu al vijf kilometer lang achter zit en die ook nog eens geen richting aangeeft. Nee, ik ben gewoon moe, of onzeker, of gefrustreerd over het leven an sich. Zoiets. Denk ik.
En dus zei Bas (nadat hij vakkundig de buts in de muur had bekeken en de stoelpoot had vastgeschroefd – we waren inmiddels een halve dag verder): ‘Waarom neem je niet lekker een massage? Misschien ontspan je daar een beetje van.’
Daar ging ik dan, naar de sauna in Almere. Voor een dag lang poedelen had ik geen tijd (vond ik), maar een massage van een uur kon wel. In de entree was het echter meteen al raak. Er waren twee balies. Rechts werd een klant geholpen, links waren twee medewerkers in gesprek. Het zag eruit alsof ze me elk moment konden gaan helpen.
Achter me kwam een stel binnen. ‘In welke rij sta je?’ vroeg de man. ‘Hoe bedoel je?’ vroeg ik bij gebrek aan rij. ‘Nou, rechts of links?’
Meteen kreeg ik de Kruidvatkriebels. In de Kruidvat zijn de gangpaden altijd net te krap, waardoor je in één gezamenlijke (altijd lange) rij staat te wachten voor de kassa’s. Vlak voor de kassa is er al-tijd die vraag: ‘In welke rij sta je?’
‘In die waar ik het eerste in word geholpen.’ De man zuchtte boos. Ik moest kiezen, vond hij. Met mijn handen in mijn zij bleef ik in het midden staan. ‘Kan ik u helpen?’ vroeg één van de dames links.
In de wachtruimte hing een schilderij scheef, uit de speakers kwam Celine Dions My heart wil go on op panfluit. Pas om twee minuten over half twee werd ik opgehaald en toen… Toen kwam ik bij. Warme olie, knedende bewegingen, spieren die ontspanden, mijn hoofd stond even stil.
Heerlijk.
Rozig dronk ik een uur later een kopje kruidenthee in de wachtruimte waar ik de man tegenover me hoorde klagen: ‘Dat was toch geen uur. Ik heb zeker vijf minuten minder gehad.’ Dag zen, hallo frustratie. In een walm van massageolie kocht ik een pakje Valeriaan in de Kruidvat.

Artikel geplaatst op: 25 januari 2016 - 11:12

Gerelateerd

Delen

Er zijn nog geen reacties

Plaats je reactie: