Column Ilse Ruijters
Schone kleren

Ik ben bezig met het afronden van mijn tweede boek en dat zie je aan mijn huis. Met name aan de bijkeuken. Ik heb drie wasmanden en die zitten alle drie zo tjokvol dat nu ook de vouwplank vol ligt. De nog-te-strijken-baal is een soort vloerbedekking geworden en ondergoed halen we al wekenlang niet meer uit het laatje, maar vissen we elke morgen, met gevaar voor eigen leven, uit de stapel omhoog.
In mijn kledingkast ligt welgeteld nog één trui. Eén mintgroene, gebreide trui waar ik altijd veel complimenten over krijg als ik heb aan heb, maar die ik toch op de plank laat liggen om nooit meer te dragen. De trui is namelijk besmet.
Ik heb hem ooit voor 15 euro gekocht in een winkel waar later de leus ‘wij laten onze kleding door kinderhandjes maken’ zo’n beetje op de posters in de etalage bleek te hangen. Ik wou dat ik de trui nooit gekocht had, want ik kan hem niet aantrekken zonder me schuldig te voelen. Ik kan hem niet weggeven, omdat ik er dan iemand mee opzadel. En ik kan hem al helemaal niet weggooien, want dan hebben die arme jongetjes en meisjes die trui zitten maken voor helemaal niets.
En dus waag ik me de bijkeuken in, hinkstapspring ik naar de strijkbaal die inmiddels blijkt te bestaan uit alleen nog maar enkele sokken en diep ik een vest op dat aan de oksels te ruiken best nog wel kan. Op naar het centrum.
Had ik al gezegd ben dat ik hard bezig ben met het afronden van mijn boek? Mijn betaalde opdrachten zijn geslonken tot het nulpunt en mijn bankrekening is daardoor zo leeg als de bijkeuken vol is. Watertandend loop ik langs de winkels. Maar: welke kleren zijn ‘schoon’? Achterlijk goedkope kleding is betaald met kinderarbeid, maar waar ligt het omslagpunt? Welke winkel past nog net bij mijn budget, maar heeft wel een goed verhaal?
Uiteindelijk ga ik naar de winkel waar ik eigenlijk bijna alles koop. Een goede middenklasser. En ik heb mazzel, want het is sale! De hemdjes zijn afgeprijsd van 19 naar 5 euro – en dan krijg ik ook nog de derde gratis. Het jurkje dat ik in het voorjaar voor 80 euro kocht, gaat nu voor de prijs van mijn mingroene trui weg.
Wat moet ik daar nou toch van denken? En wie o wie wil er in ruil voor een glimlach bij mij thuis komen strijken? Ik stel geen leeftijdseisen. Ik heb nog een gezellige, donkere bijkeuken waar je in kunt staan.
Artikel geplaatst op: 22 februari 2016 - 11:03

Gerelateerd

Delen

Er zijn nog geen reacties

Plaats je reactie: