Merci

Het moet in mijn studententijd geweest zijn dat ik op Oprah iemand hoorde vertellen over een dankbaarheidsdagboek, een boekje waarin je elke avond vijf dingen schrijft waarvoor je dankbaar bent die dag. Grote of kleine dingen, onbenulligheden of life-events, maakt niet uit, zolang het er maar vijf zijn.
Die nacht lag ik in mijn bed en dacht ik: shit, ik had nog vijf dingen op willen schrijven. Ik wilde er niet uit en bedacht dus wat mij blij had gemaakt die dag. Dat waren veel meer dan vijf dingen. De volgende nacht herhaalde de situatie zich, en de nacht daarop weer, en de nacht daarop weer.
Inmiddels tel ik elke avond vlak voordat ik in slaap val mijn geluksmomenten. De lekkere cracker met avocado die ik vanmorgen at, dat de hond zo blij over het veld heen rende, dat ik een mooie recensie heb gekregen en niet te veel heb gegeten. Ik tik met gemak de vijftien aan.
En daarna denk ik aan de dingen waar je zo makkelijk aan voorbij gaat, omdat ze zo vanzelfsprekend zijn. Dat ik een geweldige man heb, lieve familie en zoveel fijne vrienden. Dat ik niet gehandicapt of ziek ben en al mijn dierbaren nog in leven zijn. En dat ik in Nederland leef en in een huis woon, in plaats van dat ik rondzwerf op straat.
Soms denk ik aan de mensen die op het moment dat ik in mijn bed lig, zitten te wachten op het vliegveld. Die zijn moe en proberen een gemakkelijke houding te vinden in een van die onmogelijk stoeltjes. Of neem zo’n te kleine slaaptreinstretcher. ‘Ik lig uitgestrekt in een frisgewassen bed.’ Geluksmomentje nummer zeventien.
Het mooie van ‘je zegeningen tellen’ is dat je er nog gelukkiger van wordt. Alsof het geluk, simpelweg door eraan te denken, zich vermenigvuldigt. Vooral na een rotdag helpt het. Of sterker nog, in een moeilijke periode, want elke dag heeft wel één fijn moment in zich. De truc is het om die te zien.
Nu ben ik dankbaar voor de kerstboom die fonkelt. En dat ik straks Kerst vier met het beste eten en drinken dat er op de wereld is, met de liefste mensen die er zijn. Als we straks in de oudejaarsconferences horen hoe ruk 2016 was, zal ik instemmend knikken. Maar als ik vervolgens na het vuurwerk in mijn bedje kruip, dan denk ik vlak voordat ik ga slapen: dankjewel, 2016. Dankjewel dat ik leef.
Artikel geplaatst op: 21 december 2016 - 09:00

Gerelateerd

Delen