Column Ilse Ruijters
Stomme, stomme trut

We zitten middenin de Boekenweek wat betekent dat ik allerlei leuke signeersessies heb. Bijvoorbeeld in de Bruna in Huizen, waar het druk en gezellig is en ik in het hart van de winkel aan een tafel vol lekkernijen zit te kletsen met toevallige passanten en boekenjunkies die hier bewust naartoe zijn gereden. Van ver. Met in de hand een bigshopper waarin de boeken van thuis liggen te wachten op een krabbel. Voor Wilma, van Ilse. Onthouden! De naam Wilma goed onthouden.
Maar namen en gezichten onthouden is geen talent van mij. Ik kan met iemand uiteten en hem de volgende dag straal voorbijlopen. Op feestjes is mijn meest gestelde vraag: wie is dat ook alweer, zachtjes in het oor van mijn partner.
Ooit werd ik aangesproken door een gedistingeerde heer. ‘Jij schrijft toch die columns in de buurtkrant?’ Ik knikte en vroeg of hij uit Almere kwam. ‘Nee, Amersfoort.’ Hoe hij dan aan het Almeerse weekblad kwam? ‘Ik ben de directeur van de bibliotheek.’ ‘O, dat had ik eigenlijk moeten weten natuurlijk.’ De directeur knikte. ‘Dat zei je vorige keer precies zo.’
Middenin de nacht na de signeersessie in Huizen word ik wakker en herkauw ik alle namen en gezichten. Onthouden. Onthouden! Liesbeth, Janine, Rianne, Gerda. Wie was Gerda ook alweer? Ik weet zeker dat ik boeken voor haar gesigneerd heb, maar kan me haar gezicht niet meer voor de geest halen. En dan valt het kwartje, om precies tien over twee ’s nachts. Ik zal toch niet echt… de boeken van Wilma… hebben opgedragen aan Gerda?
Een blik op Facebook leert me dat dat wel zo is. In een reactie vol smileys laat Wilma weten dat ze Gerda ook best een mooie naam vindt. Stomme, stomme trut. Ik heb het weer gedaan. Kwaad op mezelf staar in het donker. Dat is namelijk wel een talent van mij; denken ‘had ik maar’. Vooral ’s nachts. Dan lijken mijn fouten allesomvattend groot.
Pas rond drieën valt kwartje nummer twee. Wat lig ik hier mezelf nou eigenlijk gek te maken? Ik kan niets veranderen aan het verleden. Het enige wat ik kan veranderen is het nu; mijn gedachten op dit moment. Lig ik hier over een week nog steeds wakker van? Kan ik niet beter gewoon accepteren dat ik een mens ben met fouten?
’s Morgens stuur ik Wilma een berichtje dat ze twee nieuwe boeken krijgt. Ze stuurt meteen een lief berichtje terug. Gedachtes zijn rare dingen. Ze lijken levensecht, maar zijn net zoveel fantasie als mijn boeken. Nu maar hopen dat ik dat wel weet te onthouden.
Artikel geplaatst op: 27 maart 2017 - 10:12

Gerelateerd

Delen