De laatste vandaag

Door Ilse Ruijters
Toen ik tien jaar geleden naar Almere verhuisde, werkte ik als officemanager bij een bedrijf in Weesp. Het was al twee jaar een baan-voor-even, een tussenpauze op weg naar mijn droombaan: een carrière als schrijfster. Boeken schrijven was nog een brug te ver, maar werken bij een krant, of bij een tijdschrift leek me het summum.
Het probleem was echter dat geen enkele redactie me wilde hebben. Te weinig ervaring, was telkens het oordeel. De ultieme kip-en-ei-kwestie, want hoe kun je ervaring opdoen als je daar de kans niet voor krijgt?
Maar toen viel de eerste Almere Vandaag bij me op de mat. Ergens middenin stond een vacature voor een freelance weekendreporter. Meteen veerde ik op, want ze zochten geen doorgewinterde journalist, maar iemand die dit naast zijn gewone werk kon doen. Ze zochten mij! Dit was dé kans om de gevraagde ervaring op te bouwen.
Met trillende benen stapte ik het kantoor op de Grote Markt binnen, waar de redactie tot over zijn oren in het werk zat. Mensen liepen druk heen en weer, waren aan het bellen, aan het typen. Ik was zwaar onder de indruk, maar verliet het pand met een baan! Of nou ja, we zouden het gaan proberen. Ik kon wel dansen van geluk! Ik mocht schrijven. En kreeg er nog geld voor ook!
Gewapend met kladblok en pen ging ik dat weekend naar een buurtfeestje in De Marken. Het was een buurtfeest zoals ieder ander buurtfeest, maar ik schreef er 300 woorden over die zo juichend waren, dat zelfs mijn man dacht: daar had ik bij moeten zijn. En zo werd ik al snel de leuke-stukjes-schrijfster. Opkikkerdagen, gemozaïekte buurtbankjes, jubilea van de scouting, de Sinterklaasintocht; bij Almere Vandaag leerde ik schrijven.
Deze week verschijnt tot mijn grote spijt de laatste krant. Begrijp me niet verkeerd, ik zit lekker op mijn plek, hier bij Almere DEZE WEEK, maar toch doet het einde van mijn eerste droomwerkgever ook pijn bij mij.
De laatste jaren heb ik de redactie uit zien dunnen. Het zenuwcentrum waar ik tien jaar geleden binnenstapte, werd op het eind nog maar door vier man gerund. Mijn oud-collega’s hebben tonnen aan ervaring, maar welke krant is daar nog naar op zoek? Kwaliteit verkoopt een krant, maar daar moet dan wel geld voor zijn. Het is een kip-en-ei-kwestie. Ik leef met mijn oud-collega’s mee.
Lieve Almere Vandaag, bedankt voor al het moois dat je de stad en mij gebracht hebt. Ik zal je missen, maar draag je in elke publicatie een beetje met me mee.
Artikel geplaatst op: 30 mei 2017 - 10:41

Gerelateerd

Delen

Er zijn nog geen reacties

Plaats je reactie: