De restjesman

Elk huishouden heeft zijn eigen concepten. Concepten die je van huis naar huis met je meeneemt, van partner naar partner, waar je simpelweg niet zonder kunt. Zo heb ik al sinds mensenheugenis een “chipsla”, letterlijk een la voor de lekkere dingen. Dat hadden we vroeger al bij mijn ouders, dat had ik in mijn eerste huisje en toen ik bij Bas ging wonen, was het een van de eerste dingen die ik introduceerde.
Niet zonder slag of stoot, want meneer mijn echtgenoot houdt niet van chips. En niet van chocola. En nog minder van koek. Zijn ogen rolden dan ook bijna uit zijn kassen toen ik hem destijds vol trots mijn nieuwe indeling van zijn keuken liet zien. ‘Wat. Is. Dat?’ vroeg hij. ‘Dat is handig,’ antwoordde ik. Ik had drie bakjes gevonden die samen de la precies opvulden. ‘Hier gaat de chocola in, hier de koekjes en deze grootste bak is voor de chips.’
‘Maar dat zijn allemaal dingen die ik nooit koop!’ Ik hoor het hem nog zeggen, ik zie nog die blik in zijn ogen. Hij meende het uit de grond van zijn hart. En dus volgde er nog een hele verhandeling over dat je voor één pak koekjes heus geen hele la op hoefde te offeren.
Nou, daar vergiste hij zich danig in. Onze chipsla is vanaf dag één in gebruik. En hoe. Ik hou van afwisseling. Het ene moment heb ik een ontzettende trek in een glacé, een paar uur later in een Bastognekoek en de volgende dag in pepernoten (echt, ik heb ze al in huis). Het liefst trek ik, zodra de boodschappen in huis zijn, alle verpakkingen open. Gewoon, voor één handje. Want daarna heb ik er wel genoeg van.
Mijn chipsla staat echter nogal haaks op het concept dat Bas aanhangt, namelijk dat van het restjes opmaken. Zodra een verpakking is geopend, is het in zijn optiek een kliekje. En dus moet het op. Voordat hij mij kende, beperkte dit “opruimen” zich tot flessen wijn en sixpacks bier (een concept dat ik verbazingwekkend snel adopteerde). Maar tegenwoordig eet mijn restjesman ook chocola, chips en koek tegen de klippen op, met als gevolg dat ik een gapende leegte aantref wanneer ik weer eens denk: een stukje hazelnootchocola zou er nu wel ingaan.
Is een zak halfvol, of halfleeg? Dat blijft hier de eeuwige discussie. Gelukkig maar, want zonder de fietstochtjes naar de supermarkt waren we inmiddels dichtgeslibd.
Artikel geplaatst op: 30 augustus 2017 - 10:00

Gerelateerd

Delen

Er zijn nog geen reacties

Plaats je reactie: