Doos

Mijn moeder heeft haar oog laten vallen op de Hello Fresh-box die bij de deur klaarstaat voor Bas’ tocht naar de papierbak. Ze voelt aan het karton, draait de doos keurend om. Ja, precies de goede dikte, de juiste stevigheid, zie ik haar denken. ‘Ils, mag ik…’
Mijn moeder heeft sinds een jaar last van haar rug. Aangezien stilzitten niets voor haar is, heeft ze daarom een oude hobby opgepakt. Nee, ik moet zeggen: heeft ze zich daarom op een oude hobby gestort. Doosjes maken. Servettendozen, fotodozen, speelgoeddozen. Mijn moeder snijdt ze uit karton, bekleedt ze en naait de losse onderdelen met keurige, gelijke steken in elkaar. Een heidens karwei en best nog wel kostbaar, want er kan natuurlijk niet zomaar een stofje op. Een doos komt al snel op een tientje. Gelukkig kan er dus gecompenseerd worden met karton.
De hele familie en alle vriendinnen van mijn moeder hebben inmiddels een doos cadeau gekregen, ikzelf heb er welgeteld drie in huis, maar mijn moeders rug is nog steeds niet volledig hersteld en dus nemen de dozen langzaam maar zeker het huis van mijn ouders over.
‘Misschien moet je ze gaan verkopen,’ stelt Bas voor. Mijn moeder staat met de Hello Fresh-box in haar handen en zegt tot ieders verbazing: ‘ja, misschien wel.’
Om eerlijk te zijn neemt niemand haar serieus, want mijn moeder is nu niet bepaald commercieel. Maar een paar weken later meldt ze dat ze een tafel heeft gehuurd op de vlooienmarkt in Barneveld. Driekwartier rijden vanaf Duivendrecht, waar ze wonen, maar ach, je moet er iets voor overhebben, niet? De stakosten bedragen €30, dus zet mijn moeder er nog even het gas op en maakt een voorraad van vijfenzestig dozen. Mijn vader haalt zijn steekwagen uit de schuur en mijn nichtjes, die in het verkoopteam zitten, vertellen me: ‘elke doos kost vijftien euro en als we er tien verkopen, dan gaan we naar het Dolfinarium.’
Op de bewuste zaterdag betalen Bas, Betje en ik €7 entree voor een hal vol oude troep en mijn moeders stand. Mijn nichtje rolt met haar ogen en zegt: ‘We hebben er nog niet één verkocht, maar oma heeft wel stof gekocht voor een nieuwe doos. O, en van de organisatie mogen we nog niet weg. Saai!’
’s Avonds heb ik mijn moeder aan de telefoon. Ze heeft één doos verkocht. ‘Maar die €15 heb ik in een kistje met een slotje gedaan. Samen met het sleuteltje. Wat een doos ben ik, hè.’ – ‘En het Dolfinarium?’ vraag ik. – ‘Ja, daar gaan natuurlijk tóch naartoe.’ Wedden dat ze op de weg daarnaartoe een zijkantje zit te naaien?
Artikel geplaatst op: 26 maart 2018 - 09:32

Gerelateerd

Delen