Ingezonden brieven week 39 2023

Lezers schrijven

Begin februari las ik in de ADW, een stukje over sporten voor 55+ ers. Ik las het interview en was zo enthousiast dat ik mijn man porde om ons op te geven. Sinds die tijd sporten wij op donderdagochtend in de sporthal waterwijk. Nu zijn de lessen (na de vakantiestop) weer begonnen en blijkt dat aan het eind van dit jaar, de Schoor moet stoppen (en wij dus ook) met deze faciliteit. Ik vind dit onbegrijpelijk. De politiek heeft de mond vol dat senioren langer thuis moeten blijven, meer moeten bewegen etc. En er moet van alles gedaan worden om de ouderen niet te laten vereenzamen. De sport (want dat is het) die wij nu doen, zorgt dat we bewegen, fitter zijn en vooral dat we nieuwe sociale contacten krijgen. De prijs van de sport is zodanig laag, dat elke oudere mee kan doen, ongeacht zijn/ haar portemonnee. Hoe is het mogelijk dat dit gestopt of in ieder geval overgenomen gaat worden= duurder wordt. Dit is toch een win-win situatie? Tot mijn grote verbazing lees ik nu ook nog in de adw van 20 september, dat de Schoor een kwaliteitslabel krijgt (sterk, sociaal werk) en dus afgesoupeerd. Heel erg triest, want hierin is de Schoor dus juist erg sterk.
De meest simpele oplossingen zoals we nu hebben, zijn vaak de beste.

Sporten

Joy vd Horst

Museum

Het voelt niet goed als je het artikel leest (ADW 20 september) over Denise De Boer die in 2020 werd aangesteld als kwartiermaker om ‘vorm en inhoud’ te geven aan een museale voorziening in Almere. Denise moet wel een enorme verwachting en motivatie gehad hebben om haar goede baan als adjunct-directeur van het Frans Hals Museum op te geven voor een nog onbekende, maar uitdagende toekomst. Helaas heeft Denise, als kwartiermeester, haar energie gestopt in een project dat niet of onvoldoende projectmatige kwaliteiten had. Vragen als: “Is de doelstelling duidelijk geformuleerd. Was daar voldoende draagvlak voor? Zijn de kosten vooraf berekend? Is er rekening gehouden met de menselijke factor? Was er voldoende interne en externe informatieverstrekking. Het kan toch niet zo zijn dat de raad argumenten blijft hanteren als ‘de kosten die de pan uit rijzen’, zoals bij de Floriade. Kortom: de kosten naast nut en noodzaak berekenen al vorens het projectmatige traject in te gaan. De immateriële schade vind ik veel groter als ik lees dat Denise De Boer hartstochtelijk heeft gehuild en daarbij ook denkend aan de mensen die ook het verlies aan dit museum moeten verwerken. Hoe is de nazorg? Zijn er exit-interviews? Denise: “Het museum zal er ooit komen.”
Het gaat je goed unieke en spontane Denise

Jo Bosma

Museum (2)

Wat mevrouw De Boer heeft meegemaakt is sneu, maar ook haar bewuste keuze geweest. Blijkbaar had zij weinig binding met Almere, wist dus ook niets af van de historische geldverslindende flops. En dan achteraf stellen “het was voor mij een leerproces vooral op politiek gebied” is voor een kundig iemand als zij was erg amateuristisch. Ook zij moet vanuit haar professie geweten hebben dat veel musea al jaren verliesgevend zijn en je dus niet met een groots opgeblazen wollig concept moet aankomen in een stad die net komt kijken en dus geen historie heeft, al vele grote projecten heeft zien mislukken en voortdurend een chronisch geldgebrek kent. Waarom bijvoorbeeld geen commercieel gebruik gemaakt van ons kasteel? Dit was een schitterende locatie geweest voor een beoogd kunstmuseum waar bezoekers vooral een belevingservaring moeten krijgen. Nee, alles moest groots en nieuw zijn. Natuurlijk werd het “lichtkunstfestival rond het Weerwater” druk bezocht. Lichtjes trekken altijd mensen, maar daarmee zijn bezoekers nog geen kunstliefhebbers. Dit geldt eveneens het bezoek van duizenden Almeerse leerlingen aan kunstpaviljoen M. Waarschijnlijk gestuurd vanuit de onderwijsinstelling en niet vanuit een persoonlijke interesse in kunst. Tenslotte is het jammer dat alleen mevrouw de Boer sorry zegt en met lege handen en gelukkig weer een goede baan vertrekt, maar degene die haar naar Almere haalden ongestraft op de achtergrond blijven.

Henk van Diggelen

Museum (3)

Denise de Boer is overtuigd: Het museum zal er ooit komen. Almeerders kunnen er op rekenen (als het aan haar ligt), dat er ooit weer een jammer project gaat komen. Van de Floriade was ten minste de einddatum duidelijk, waarna wonden gelikt konden worden. Van een museum kom je niet af. Het begint met subsidies voor de realisatie. Daarna elk jaar weer subsidies. Zij vind de jonge stad Almere, waar de focus altijd op huizenbouw lag fantastisch. We weten nu beter hoe het met die fantastische huizenbouw zit. Cultureel groeien, als mensen geen woning kunnen vinden? Het gaat om honderden miljoenen voor een museum. Nu zij geen kans ziet haar mooie droom uit te laten komen vertrekt ze snel naar het Internationaal Theater Amsterdam. Ze heeft gehuild, omdat er geen toekomst was voor het kunstmuseum en dat zij, naar zijzelf vind, onterechte kritiek kreeg. Zij heeft haar belevenissen als een feestje gezien en vind het jammer, dat haar project de dupe is geworden van de fiasco’s die zij zelf opsomt. Het is beter, dat alleen zij nu huilt, dan dat alle Almeerders later huilen voor weer een fiasco. Minimaal tot 2026 de streep er door. 2026 Is beangstigend dichtbij.

Luuk Helderman

Uit de krant

Politiek

112

Uit

Sport

Wonen

Auto