Ingezonden brieven week 12 2025

Rotary 2

Ik wens Rotary Almere Weerwater op woensdagavond 19 maart in een open clubbijeenkomst voor belangstellingen een zinvolle ontmoeting. Op mijn oproep (ADW 12/3) reageerde Hans, een man van middelbare leeftijd, uit wooncomplex De Muzen naar mij met de opmerking: “Jo ik heb je stukje gelezen in Almere Deze Week en ik ben van plan om daarnaar toe te gaan. Ik kan misschien nog iets betekenen voor Rotary”. Hans gaat in ieder geval kennismaken met hen. Als je leest op Internet wat Rotary Almere de laatste jaren heeft mogen doen voor Almeerders dan ben je daar blij mee. Zo zijn ze al jarenlang bezig om goede doelen te ondersteunen en hebben in 2024 maar liefst 26.800 euro bij elkaar gebracht voor Fietsmaatjes Almere. Zij konden hiervoor twee elektrische duofietsen kopen en een stalling realiseren. Het goede doel voor 2025 is de stichting Komma, die  ongeneeslijk zieke ouders helpt hun levensverhalen kosteloos vast te leggen in een interview op beeld, “Lid zijn van Rotary geeft ook warmte en voldoening. Het maakt je rijker aan ideeën en initiatieven om met elkaar het verschil te kunnen maken.”

Jo Bosma

Buurtzorghuis

Tijdens de bespreking van de woonzorgvisie in de gemeenteraad heeft de SP zich uitgesproken over het belang van een buurtzorghuis in Almere. Raadslid Hans Everhard benoemde de noodzaak van geclusterde woonvormen die zorg en wonen dichter bij de mensen brengen, zoals in Oss: centraal in de wijk, omzien naar elkaar, waar zorg georganiseerd is op wat de buurt nodig heeft, dicht bij de mensen en met als belangrijk kenmerk dat de mensen zelf zeggenschap hebben. Dit komt me bekend voor. In Almere bestond dit in een kleinere vorm al en daarin werd voorzien in zelfstandigheid, omzien naar elkaar, benodigde zorg waarin je zelf zeggenschap had, de supermarkt om de hoek en OV in de nabijheid. Geclusterde zorgwoningen in een regulier appartementencomplex. Er was een mix aan zorgzwaarte die voor diversiteit zorgt en voorkomt dat het een locatie met intensieve zorg werd. Professionele begeleiding waar dat nodig was en zeker met een potentie om andere bewoners te betrekken bij activiteiten. Wat was, is helaas niet meer. De zorgorganisatie DBA is failliet. Het had zoveel kansen om zorg betaalbaar te houden, vooral ook passend bij de mens en directe omgeving. A(l)s er maar geen aanbesteding was, a(l)s er maar geluisterd was naar de tevreden cliënten, a(l)s er maar geen decentralisatie van wmo-zorg was geweest en niet diverse potjes voor de verschillende zorgsoorten (wmo/wlz/jeugdwet). Maar zoals mijn ouders zeiden....as is verbrande turf.

Karin Kleis

Corona

Deze week ‘vier’ ik dat ik vijf jaar ziek ben van het coronavirus. Een vreemd jubileum, juist nu de pandemie wordt herdacht als iets uit een ver verleden. Alsof het niet gebeurd is, alsof het niet opnieuw zou kunnen gebeuren. Helaas weet ik beter. Mijn longen protesteren nog iedere keer dat ik een trap op loop. Mijn spieren en zenuwen doen elke dag zeer, mijn hoofd is mistig. Werken kan ik niet meer, sporten evenmin. Ging ik vóór mijn besmetting nog vijf keer per week hardlopen, zwemmen en fietsen, nu probeer ik op advies van mijn internist iedere dag zo’n tien minuten te wandelen. Lukt dat niet, dan is twee keer vijf minuten ook goed. Mijn dagen breng ik grotendeels door op de bank, ik lees wat en slaap veel. Natuurlijk weet ik dat corona voor veel mensen ‘maar een griepje’ was, en gelukkig maar. Toch hebben bijna een half miljoen Nederlanders long covid, zij voelen de gevolgen van de pandemie nog iedere dag. Ook voor zo’n zesduizend Almeerders is corona nog niet voorbij. Blijft een nieuwe virusuitbraak ons bespaard? Ik hoop het! In de tussentijd hoop ik op blijvende steun voor de mensen die nog steeds coronaziek zijn. Want begrip helpt.

Arjan Dokman, Verzetswijk

Vuurwerk

Ah, de vuurwerkdiscussie—dit keer geen Oud & Nieuw, maar Diwali. En natuurlijk klinkt het bekende refrein: “Het is traditie, het hoort erbij!” Juist. Net als roken in de kroeg en lood in benzine ooit heilig waren. Maar als iets beter kan, waarom blijven we dan halsstarrig vasthouden aan buskruit en fijnstof? Vuurwerk is prachtig—voor vijf minuten. Daarna zitten we met een rookwolk, plastic in de sloten en huisdieren die dagenlang onder de bank bivakkeren. Maar nee, een droneshow kan nóóit dezelfde “magie” hebben. Want iets is blijkbaar pas écht betoverend als het gepaard gaat met een geluidsexplosie en een gratis dosis fijnstof. En dan hebben we nog de Nota Dieren, een document zo vaag dat het een mistlamp als bijlage zou moeten hebben. De gemeenteraad is verdeeld, de discussie sleept zich voort en het enige wat écht helder is: vuurwerk past niet in een diervriendelijke stad. Hoe dat precies wordt afgedwongen? Tja, details... Diwali draait om licht, niet om rook en oorverdovende knallen. Innovatie is geen bedreiging, maar een kans. Maar ja, verandering is lastig als je blijft vasthouden aan traditie als excuus om niets te hoeven doen.

Stephanie van Baggem