Ingezonden brieven week 30 23 juli 2025

Dakloos

Er slaapt tijdelijk een jongen op zolder. 27 jaar oud. Hij werkt, lacht beleefd, maakt nauwelijks geluid. Soms hoor ik hem bellen met zijn moeder. Hij zegt dat het goed gaat. Hij heeft geen deur die hij zelf kan openen of sluiten. Geen adres dat van hem is. We leven in een tijd waarin het huis zijn vanzelfsprekendheid kwijt is. Waar het ooit stond voor geborgenheid en verbondenheid, is het nu een belegging geworden. We zijn vergeten dat thuis geen bezit is, maar een ordeningsprincipe, een plek waar tijd en identiteit samenvallen. Wie geen thuis heeft, raakt verdwaald in het bestaan. De jongen op zolder is niet zomaar dakloos. Hij belichaamt een samenleving die haar beschutting verliest. Hij is vriendelijk, vol toekomst, maar zonder plek waarin die toekomst kan wortelen.
Geen huis hebben betekent: nergens betekenis mogen achterlaten. Altijd tijdelijk zijn, onderhuurder van je eigen leven. Dat ik hem tijdelijk een bed kan bieden voelt vanzelfsprekend en tegelijk onhoudbaar. Want een zolder is geen alternatief voor beleid. De wooncrisis is niet alleen een tekort, maar een verlies aan verbeelding. Misschien is dat wel de diepste tragedie: dat we zijn gaan denken dat een huis iets is dat je verdient. Terwijl het iets is dat je toekomt.

Marcel Kolder, Filmwijk

Reuzenberenklauw

De reuzenberenklauw rukt op, maar niemand lijkt verantwoordelijkheid te nemen. De gemeente heeft geen budget, Staatsbosbeheer wijst naar de provincie, en die verdeelt slechts een klein deel van haar exoten-subsidie aan daadwerkelijke bestrijding. In Vogelhorst houdt een bewonersgroep de plant al ruim zes jaar uit de wijk, samen met aannemer Groen van de gemeente. Maar in het aangrenzende Overvaartbos is het dweilen met de kraan open—de plant groeit er ongecontroleerd. Wethouder Luijendijk erkent dat alle terreinbeheerders ermee worstelen, maar dat bezuinigingen de aanpak beperken. Tegelijkertijd wordt er met dezelfde terreinbeheerders gesproken over het Stadsbos Almeerderhout, een groots ontwikkelplan voor de bossen rond de Kemphaan met een heel ruim budget. Waarom niet prioriteit geven aan de bestrijding van deze woekerplant binnen dat plan? Kies voor een natuurlijk, robuust bos in plaats van een recreatief ‘pretparkbos’. In Almere is alles al aangelegd; een stuk natuurlijk bos zou een welkome tegenhanger zijn. Een plek waar kinderen vrij kunnen spelen met stokken, zand en water, en waar ouderen rust en natuur vinden. Daar zijn geen boskamers, bosiconen en fatbike racebanen voor nodig.

Marcelina J.G. Veth

Fatbikers

Ik las het artikel (ADW 16/7) over de inwoonster van Almere Haven die verontwaardigd is over een brief met een uitnodiging van VVN voor een opfriscursus. Een artikel naar mijn hart. Deze dame is terecht verontwaardigd. Ik rij zelf scootmobiel en ik maak vaak situaties mee, waarbij je je op zijn minst af kan vragen of die jonge gastjes wel op zo’n fatbike zouden mogen rijden. Het is vaak duidelijk te zien dat ze het apparaat niet beheersen, en het fietsdiploma dat ze in groep 8 hebben behaald, niet waard zijn. Ze zijn een gevaar op de weg! Voorrang geven? Wat is dat? Haaientanden? Wat zijn dat? Aan alles is duidelijk te zien dat het puberbrein nog in ontwikkeling is. De leeftijdsgrens die geldt voor bromfietsers, zou ook voor fatbikers moeten gelden. En inderdaad; VVN stuurt de uitnodiging voor een opfriscursus aan de verkeerde groep. 

Jacques Koopmanschap, Stedenwijk Zuid

Democratie

In Almere is de lokale democratie definitief veranderd in een luchtloos theaterstuk. Raadsleden vallen letterlijk om door zuurstofgebrek in een stadhuis dat blijkbaar nog slechter ventileert dan het morele kompas van de raad zelf. Ondertussen probeert René Eekhuis, voormalig raadslid van Respect Almere, zijn zetel terug te claimen, ondanks dat hij niet eens in de stad woont. Je leest het goed: hij wil een stad besturen waar hij niet woont, zelden komt, en vooral uit incasseert. Eekhuis streek maandenlang 2000 euro per maand op voor zijn decoratieve aanwezigheid. Zijn fysieke afwezigheid was bijna een verademing vergeleken met zijn bestuurlijke bijdrage. Nu hij is weggestemd wegens het overduidelijk niet voldoen aan de wet, gaat hij in beroep. Alsof betrokkenheid bij de stad een optionele bijlage is. En dan die raadszaal. Geen zuurstof, geen visie, geen schaamte. Alleen warme lucht en wegvallende volksvertegenwoordigers. Ironisch, degene die níet komt opdagen wil blijven, terwijl de rest nog net niet afgevoerd wordt in een bodybag. Almere is een politieke slapstick geworden. Alleen lacht niemand meer. Behalve misschien Eekhuis, onderweg naar huis. In een andere gemeente

Sjors Doedijns

Buitenhaeghe

Binnenkort gaan het Leger des Heils en Woonzorg Flevoland samenwerken in verpleeghuis Buitenhaeghe. De opening van Buitenhaeghe vond plaats op 1 januari 1990. De pioniers en werkers aan integratie waren respectievelijk de directeuren Wim Kanis en Ed Bosma, die elkaar tot twee keer opvolgden. Zij hebben, samen met medewerkers en vrijwilligers gewerkt aan de realisatie van het Leger des Heils Maatschappelijke Dienstverlening Flevoland waar Buitenhaeghe onderdeel van werd. Buitenhaeghe wordt de tweede zorglocatie van Woonzorg Flevoland in Almere. Met 76 zorgappartementen voor zowel mensen met een lichamelijke zorgvraag als voor mensen met dementie. Bestuursvoorzitter John Bos van Woonzorg Flevoland zegt blij te zijn met het vertrouwen in Woonzorg Flevoland. Buitenhaeghe is een waardevolle aanvulling op hun zorgaanbod. Het wordt een intensieve operatie omdat 100 medewerkers van Buitenhaeghe naar Woonzorg Flevoland gaan. Bos zegt: “Onlangs hebben we een eerste kennismaking gehad en samenwerking aan onze gezamenlijke toekomst.” Effectieve- deskundige en prettige gesprekspartners zijn John Bos, kapitein Harm Slomp directeur Welzijns-en Gezondheidszorg Nederland en bestuurder Bedrijfsvoering Leger des Heils Bert van der Haar, zoals uit dit artikel blijkt.

Jo Bosma

Fietscursus

De verontwaardiging over een opfriscursus voor 65-plussers is typisch voor deze tijd: iedereen voelt zich meteen aangevallen, niemand wil aangesproken worden. Alsof verkeersveiligheid een persoonlijke belediging is in plaats van een collectief probleem. Maar laten we ophouden met schijnheilig doen. Ouderen zijn soms een risico op de weg. Net als jongeren op opgevoerde fatbikes. Net als automobilisten die tegenwoordig alleen nog stoppen voor een rood scherm, niet voor een rood licht. De hele samenleving rijdt alsof er geen anderen meer bestaan. Het is geen generatieprobleem – het is een ego-probleem. Verkeer is nu een jungle. Fatbikers denken dat ze Max Verstappen zijn, automobilisten checken hun Instagram tijdens het afslaan, en voetgangers steken over met hun ziel onder hun noise cancelling koptelefoon. En iedereen vindt zichzelf een perfecte weggebruiker. Een opfriscursus betutteling? Nee. Het is pure noodzaak. Niet alleen voor ouderen, maar voor iedereen die zich nog voortbeweegt buiten een betonnen bunker. Maar ja, geef iemand een tip en je bent ‘controlerend’, ‘denigrerend’, of het is ‘overheidspropaganda’. Intussen rijdt men elkaar de vangrail in. Willen we veiligheid of ons gekrenkte ego strelen? Kies maar.

Stephanie van Baggem