Ingezonden brieven week 50 - 10 december 2025

Bomenkap

Oosterwolders protesteren tegen bomenkap. Waarom? Oosterwold was natuurvriendelijk bedoeld. Maar alle bewoners samen in die gemeenschap is het niet gelukt om hun eigen natuurlijke afvalzuivering op orde te krijgen. De gemeente dat zijn jij en ik moeten nu opdraaien voor iets van 20 miljoen om daar riolering aan te leggen. Weet je dat ze daar €80 per m2 betaalden voor hun grond? Ja de prijzen gingen later wel iets omhoog, maar nog steeds ver heel ver onder de huidige grondprijs in Almere. En de eisen waren simpel. Zorg voor zelfredzaamheid verzorg ook je eigen afvoer van vuil en andere zaken. Maar nee dat konden ze niet. Wel een enkel fruitboompje plaatsen om aan minimale zelfredzaam eisen te voldoen. De natuur frieks verenigd. Laten ze zelf een paar boompjes planten in hun eigen tuin waar nu enkel onkruid groeit (ja, onkruid is ook natuur). Ruimte genoeg dus om zelf boompjes te planten en dan zelf bepalen of je dat boompje kapt. Doelstelling van Almere toen was: Geef mensen goedkoop grond, laat ze hun eigen ding doen en onafhankelijk zijn op hun eigen stukje grond. Oosterwolders blijf lekker op je stukje grond zitten en wacht daar op BVO handhaving door de gemeente.

Luuk Helderman, Waterwijk

Botsing

Soms botst de wereld precies zoals je hoopt dat zij is. Een klap in het donker tegen onze rolstoelbus: een kras, een kapje van het knipperlicht dat begeeft. Niets groots misschien, behalve wat het zegt over wie je wilt zijn. Shira pakt een papiertje, schrijft: “Sorry, ik heb net je auto geraakt. Graag contact.” Geen haast om weg te komen. Geen gedachte dat niemand het zal zien. Daarna loopt ze met haar vriendin door onze straat. Twintig keer kijken: is dit het huis? Zo’n spoor van kwetsbaarheid dat vertelt waar je moet zijn. En dan onze deur. Niet weglopen. Wachten. Ze lopen mee naar buiten, naar de bus. Een kapje van het knipperlicht. “We bestellen het. Komt goed.” En zo is het. Mensen zeggen vaak: “Dat gebeurt bijna nooit meer.” Maar dat is niet waar. Het gebeurt elke dag, in kleine straten, buiten het zicht van camera’s. Mensen die even blijven staan. Die verantwoordelijkheid nemen. Die kiezen voor samen, niet voor doorrijden. Het lijkt zeldzaam omdat we vooral het tegenovergestelde horen. Maar deze wereld bestaat óók. Daarom zet ik het hier neer, omdat het licht verdient.

Marcel Kolder, Filmwijk

Muziekgebouw

Zaterdag 29 november vertelde Egon Kracht van het Flevo-ensemble op Radio 4 hoe mooi het voor een grote stad als Almere zou zijn om een muziekgebouw te hebben. Dit in navolging van het muziekgebouw aan het Vredenburg in Utrecht of het muziekgebouw aan het IJ in Amsterdam. Wat te denken van het muziekgebouw aan het Weerwater? Oplossing en plek liggen voorhanden: het braakliggend Hospitaalparkeerterrein. Dit voorkomt jarenlange procedures over de omstreden vestiging van een campus op het terrein. Breng de campus onder bij de andere instellingen voor hoger onderwijs op het voormalig Floriadeterrein. Ideaal voor de cohesie onder studenten. Ideaal ook voor het centrum van Almere om als completering van een prachtige bibliotheek, bioscoop en kunstlinie er een culturele parel bij te krijgen, wellicht aangevuld met een museumruimte. Een oplossing die door bewoners en bezoekers van Almere met een staande ovatie begroet zal worden.  

Silvia FY Adriaanse, Centrum

Winterfair

Afgelopen zaterdag 29 november zijn wij op de Winterfair in Almere Haven geweest (ADW 03/12) en wij waren bijzonder blij verrast. De kraampjes waren mooi verdeeld door het hele centrum heen en op het plein leuke houten stalletjes met diverse versnaperingen voor ieder wat wils. Hulde ook aan de vrijwilligers die de lampionnentocht voor de kinderen in goede banen hebben geleid met hun enthousiasme. Het was er gezellig druk maar ook niet te massaal zoals het hoort in Almere Haven “een dorp in een stad” Echt heel leuk en zeker voor herhaling vatbaar wij komen volgend jaar zeker weer.

Dennis Pijsel, Tussen de Vaarten

Blunder

Met verbazing las ik de column ‘Arbeiderspartij’ van Marcel Beijer waarin hij vanuit zijn onderbuik zowel PvdA als GroenLinks basht, ook nog met een analyse die inhoudelijk rammelt. Natuurlijk mag Beijer een politieke mening hebben. Uit artikelen en podcast was tussen de regels door zijn voorkeur voor rechts-conservatief al jaren duidelijk, maar hij kon zich voorheen professioneel opstellen. Tot deze uitglijder. Want hoe kan ik hem nog serieus nemen als journalist van het belangrijkste nieuwsmedium van Almere, bijvoorbeeld als hij verslag doet van de inhoud en ontwikkelingen van de gemeentepolitiek? Zijn nu publieke afkeer van linkse politiek maakt hem de facto een stuk ongeschikter als neutrale waarnemer, toch? Ik hoop op zelfreinigend vermogen, op excuses aan de ten onrechte verguisde partijen en op beterschap. Voor de duidelijkheid, ik stem zelf niet op beide partijen, dus ik ben geen verongelijkte GL-PvdA-er. Ik hecht aan onafhankelijke professionele journalistiek.

Eric Oosterom, Seizoenenbuurt

Diefstal

Onlangs las ik een stukje over een gestolen E-bike uit de ‘bewaakte’ fietsenstalling aan de Hospitaaldreef. (ADW 19/11) Er zijn of waren camerabeelden voorhanden. Deze worden echter door niemand bekeken, ook niet door de politie. De zaak is te licht. Pas als er op grote schaal iets gebeurt, wordt ingegrepen. Als ik dus alle fietsenstallingen afstroop en telkens één E-bike steel, kan ik dat ongestraft doen. Ik lees het zo dat de politie dat dus propageert, maar dat zal mijn stupiditeit wel zijn. Ik ga dus dief worden en ik weet dat ik niet opgepakt ga worden. Lekker makkelijk geld verdienen. Ik weet dat de politie prioriteiten moet stellen. Maar hoe simpel is het om even de camerabeelden te bekijken. Met versneld doorspoelen ben je zo klaar. Maar nee, laat de dieven maar lekker hun gang gaan. Ik vraag mij af wat er gebeurt als iemand mijn E-bike wil stelen en deze persoon dan grondig verbouw. Ik laat mij ook gewoon op de camera zetten. Ik doe dat niet op grote schaal, dus kan dat ongestraft doen.

P. de Graaff, Stedenwijk

Lelijke stad?

In de Trouw van 29 november stond een artikel met als kop: “de lelijkste stad van Nederland is vijftig jaar oud”. De auteur van het artikel doet zijn best om vooral mensen op te voeren de gematigd positief zijn over Almere. Almere is eind jaren 60, begin jaren 70 ontwikkeld door de regering. De Rijksdienst voor de IJsselmeerpolders koos voor het sterke concept van een tuinstad, waar iedereen op korte afstand van een park woont. En dus niet zoals de Bijlmer of Lelystad. Qua architectuur zijn er talloze bijzondere en mooie projecten gerealiseerd, niet zelden door bekende architecten. Almere is geen lelijke stad. Zoals in iedere stad zijn er mooie en minder geslaagde wijken. In het begin van de tachtiger jaren was de rente extreem hoog en waren de Rijkssubsidies afgeknepen. Dat zie je soms aan de architectuur. Je kunt hooguit zeggen: het lelijke eendje is een mooie zwaan geworden. Ik ben ruim vijfentwintig jaar bij de ontwikkeling van Almere betrokken (tot 2008) als directeur van de Alliantie Almere. Graag wil ik de auteur en fotograaf van Trouw een keer rondleiden om te laten zien hoe bijzonder en mooi Almere is.

Jan de Vletter, De Gouwen

Asiel

De gang van zaken rond het dierenasiel (ADW 3/12) toont opnieuw hoe het gemeentebestuur struikelt over zijn eigen gebrek aan regie. Projecten starten te laat, deadlines verschuiven stilzwijgend en de communicatie blijft steken in dooddoeners. Voor een stad die graag grootstedelijke ambities uitdraagt, is het opmerkelijk hoe een eenvoudig basisproject als een dierenasiel kennelijk boven het bestuurlijke vermogen uitstijgt. Het college blijft ondertussen vertrouwen vragen met formules als “het komt goed” en “we zijn ermee bezig”. Mooie woorden, maar ze lossen niets op en verhullen vooral dat een concreet plan ontbreekt. Intussen zitten dieren, medewerkers en vrijwilligers in een tijdelijke situatie die zo rekbaar wordt dat niemand nog weet hoe “tijdelijk” die eigenlijk is. De gemeenteraad moet nu doen wat al veel eerder nodig was: doorvragen, prikken, schuren en het college tot helderheid dwingen. Niet omdat dat prettig is, maar omdat het bestuur anders blijft varen op mist en goede bedoelingen. De kern is simpel: wie verantwoordelijkheid draagt moet sturen, niet hopen dat de problemen vanzelf verdwijnen.

Stephanie van Baggem, Waterwijk

Dakloos

Aanbeveling; lees artikel van Priscilla Rolvers (ADW 3/12). Je zult maar pech hebben zoals de 61-jarige Peter Prins die ‘zelfredzaam’ is en een mooie toekomst in het vooruitzicht had, maar door omstandigheden in situaties terecht is gekomen die hijzelf niet had uitgekozen. Sommige mensen, zoals Peter hebben echt pech en komen in de grote trechter van Dak- en Thuislozenopvang, waar zij niet thuishoren en gebruik maken van een dure voorziening die is voorbehouden aan mensen die opvang, begeleiding en behandeling nodig hebben zoals de thuislozen. Het ontbreekt in Almere aan een Crisis-Interventiecentrum, waar mensen even, bijvoorbeeld 10 dagen, tot rust mogen komen en waar gezocht wordt met betrokkene naar een juiste aanpak en verwijzing. Dit zou veel menselijk leed en te dure verzorgingskosten schelen. Mensen zijn kwetsbaar en breekbaar en zijn niet gebaat bij een oneigenlijke opvang als zij zelfredzaam blijken te zijn. Wat Peter betreft, hij was gelukkig met zijn tijdelijk verblijf binnen de opvang van het Leger des Heils. Hij is vooral te spreken over de twee vrouwelijke medewerkers die alle aandacht hadden voor zijn persoon en meedachten aan een oplossing voor zijn problematiek. Peter was in staat om zijn eigen zaken te regelen en had de noodzakelijke relaties. Dan heb je geluk.

Jo Bosma, Muziekwijk