Column IlseGespoord

Deze maand is mijn boek precies een half jaar oud. Ik ben hard bezig met het schrijven van een tweede thriller en ben daarnaast druk met het promoten van mijn ‘oude’ boek. Ik reis stad en land af naar boekhandels, bibliotheken, theatertjes en cafés – als debutant is het hard werken aan je naam – en ik vind het allemaal even mooi.
Maar vorige week moest ik toch even slikken. 15 maart was het boekenweekzondag en mocht je gratis treinen op vertoon van het boekenweekgeschenk. Een aantal schrijvers, de schrijvers die sporen, ging voorlezen in de trein. Een pop-up actie. De bedoeling was dat je gewoon een coupé in zou lopen en zou vragen of je een stukje mocht voordragen.
Ik was één van hen, van die schrijvers die sporen. En kon de hele dag alleen maar denken: ik spoor niet. Treinreizigers willen namelijk maar één ding: anoniem zijn. De één leest zijn boek (het boekenweekgeschenk, dat dan weer wel), de ander is druk op zijn telefoon, een derde zit halsstarrig naar buiten te kijken en allemaal hebben ze hun jas of tas op de stoel naast zich gelegd, als ware het een bordje ‘bezet’.
Met mijn boek in mijn hand en mijn hart in mijn keel liep ik coupé na coupé door. Nu moet ik het vragen, bedacht ik me steeds. Nu, of nu, nee nú! Was ik maar een conducteur of zo’n koffie- en theemevrouw. Of nee… met al dat geweld. Zouden er dan wél mensen reageren?
Niemand leek me aan te willen kijken. Niemand leek op me te zitten wachten.
Uiteindelijk zuchtte ik diep en waagde ik het erop, ik was er immers nu toch, nergens, ergens op het spoor. Van Almere Centrum naar Almere Centrum. ‘Voorlezen?’ echode de man die ik aansprak op zo’n luide toon dat het hele treinstel onze kant uitkeek. ‘Wat grappig. Ja, leuk. Ga zitten.’
En zo ging het door, de hele dag. Ik werd de stiltecoupé uit gestuurd (‘uhm, sorry’), las een broer en een zus uit de Achterhoek voor (‘wij lezen werkelijk nooit’), raakte verstrikt in een discussie over journalistieke vrijheid met een van oorsprong Iranese conducteur. Ik leerde allerlei mensen kennen die nóóit naar een literaire middag zouden komen. En aan het eind van de dag kon ik maar één conclusie trekken: ik spoor niet. Gelukkig maar.