Hoeksteen Poep
Algemeen
“Opa verstoppen?”, vraagt kleinzoon Lars van twee en een half.
Hij en zijn zusje Nina van een half jaar logeren bij ons.
Na het verstopspelletje komen de blokkendoos, de elektrische racebaan, de knikkerbaan, het verkeerskleed en duizend autootjes tevoorschijn.
Tot mijn knieën waad ik door het speelgoed.
Lars heeft er zin in.
En sloopt opa tot op het bot. Hij weet van geen ophouden.
Nina heeft er ook zin in.
Ze huilt al sinds vrijdagavond.
Het is nu zondagmiddag.
Opa kan niet meer.
Voor de derde keer vraag ik: “Wil Lars een ijsje?”
En Lars wil altijd wel.
Gelukkig, want dat is een rustpunt voor opa.
Dan verstomt het gehuil van Nina in de box.
“Wat wat wat?”, schrik ik.
Maar gelukkig.
Nina heeft gepoept. En hoe.
Het zit tot op haar kin.
“Jessica!!”, schreeuw ik mijn vrouw naar beneden.
“Ze is stil”, zegt ze opgelucht.
“En ik weet waarom”, wijs ik op de dampende hoop.
Ik stort me met Lars weer op de racebaan.
“En wie verschoont Nina?”, vraagt Jessica verontwaardigd.
“Geen tijd”, roep ik terug, “ik lig een ronde voor.”
