Almeerse (73) zwaar verminkt door agressieve hond: “Ik dacht echt: nu ben ik er geweest”
AlgemeenALMERE - Al zeven weken zit ze grotendeels thuis. En dat terwijl de 73-jarige Bianca* zo gek is op wandelen. Eind juli is ze flink te grazen genomen door een hond. Terwijl zij gewond thuisblijft en zorg krijgt, loopt de hond nog gewoon rond, tot verbazing van Bianca: “Moet ik eerst doodgebeten worden voor die hond onderzocht wordt?”
Door Indira Draijer
Bianca was altijd een fanatiek wandelaar. Mede om de het overlijden van haar man anderhalf jaar geleden te verwerken liep ze daarom half juli de Nijmeegse Vierdaagse. Een week erna wilde ze op een vrijdagochtend al wandelend naar een showroom om nieuwe tuintegels uit te zoeken. Halverwege haar tocht werd ze plots van achter besprongen en gebeten door een loslopende Stafford. Het lukte niet om hem van haar af te schudden. Bianca kwam ten val, waarna de hond de huid van haar hoofd scheurde. “Ik dacht echt: nu ben ik er geweest.”
Het bloed gutste uit Bianca’s lichaam. Ze werd meegenomen door een ambulance en verbleef acht uur lang op de spoedeisende hulp om te worden gehecht. Ze heeft gapende wonden op haar schedel, in haar oor, op haar vingers en in haar been.
Ontsnapt bij thuiszorg
Na het incident nam de hondeneigenaresse contact op met Bianca. Het bleek een vrouw van 19 jaar. “Ze sprak over haar ‘hondje’, terwijl het dier al twee jaar oud was.” De eigenaresse vertelde dat ze in de Thuiszorg werkt en bij een oudere cliënt in een rolstoel was. Haar hond was mee. Die wist echter te ontsnappen door de elektrische deuren. Dat roept allerlei vragen op bij Bianca: “Waarom mag zo’n jong meisje zo’n hond hebben? En waarom was die hond mee naar haar werk in de zorg?” Ook vraagt ze zich af waarom het dier geen muilkorf omhad. Die zou hij normaalgesproken wel dragen.
Niet meer alleen naar buiten
Sinds het incident krijgt Bianca twee keer per dag wijkverpleging en moet ze wekelijks naar het ziekenhuis voor wondverzorging en de plastisch chirurg. Het verband is er net pas af, en haar wonden zijn nog duidelijk aanwezig. Toch is dat niet het ergste, vindt Bianca: “Ik ben elke keer nu bang als ik de straat op ga.” Ze durft daarom nog niet alleen naar buiten, en heeft een bergwandelstok mee als verdediging. “En ik ben steeds de straat aan het scannen op honden.”
Geen aangifte mogelijk
“Waarom is de hond niet direct in beslag genomen?” vraagt Bianca zich af. Ze vindt niet dat hij direct ingeslapen moet worden, “maar hij had op z’n minst een gedragsonderzoek kunnen krijgen.” Volgens de politie stond de hond niet als ‘gevaarlijk’ aangemerkt. “Maar één incident moet de eerste keer voor zo’n aantekening zijn, toch?”
Haar verzoek om aangifte te doen werd tot Bianca’s verbijstering in eerste instantie afgewezen door de politie. “Het meisje probeerde in te grijpen, en een hond is zelf niet te straffen, kreeg ik als verklaring te horen.”
“Hij is vrij, en ik zit thuis”
Na herhaaldelijke verzoeken vindt Bianca de politie inmiddels aan haar zijde. Er wordt een brief opgesteld om de eigenaresse te vragen vrijwillig mee te werken aan een hondengedragsonderzoek. “Maar die hond heeft al die weken rond kunnen lopen, en ik zit thuis”, zegt Bianca. “Zulke honden horen überhaupt niet op straat. Als ik een kind was, was ik er nu niet meer geweest.”
*niet haar echte naam
