Ingezonden brieven week 36 3 september 2025

Wijkteams

De wijkteams bestaan 10 jaar. (ADW 27/8) augustus 2025 lezen wij: “Daarom stellen we tien weken lang op deze plek iemand voor die betrokken is bij de wijkteams. Een mooie eerste aflevering waarin Maartje Verheul, een van de drie wijkmanagers een positief inkijkje geeft in haar wijkteams. Wij mogen uitzien naar verdere ervaringen van medewerkers in ADW van komende weken. Er moet meer vanuit de Wijk worden gedacht en daarvoor is ook het noodzakelijk om in de wijk de sociale verbanden te versterken. Wij zijn in Almere rijk aan voorzieningen, waarbij het particuliere initiatief een pluim verdient. De opkomende ‘huiskamers van de Buurt’ en buurt- en clubhuizen zijn een zegen, daarbij noem ik ook de sportscholen die vaak de sociale component bevorderen. Maartje Verheul hecht grote waarde aan het kennen van inwoners. Er zijn verschillende expertises onder hen die wij kunnen gebruiken. Ook vindt zij dat er meer en betere samenwerking tussen de Wijkteams en de netwerkpartners in de wijken gestimuleerd dienen te worden. Sinds de decentralisatie in 2015 die gepaard ging met een extra bezuinig van het Rijk naar Gemeenten van 15%, zijn inwoners en organisaties van Almere meer gaan Netwerken.

Jo Bosma

Maaiwerk

Dode vissen op oever na maaien waterplanten Weerwater (ADW 6/8) Ook mij en veel buren valt het op dat het onderhoud van de vaarten in en rondom de woonwijken veranderd. Vooral het maaiwerk van de waterplanten is niet meer zo frequent als vroeger. Het stond dit jaar zo hoog dat zwanen en andere watervogels nauwelijks konden zwemmen. Er dreef een rubberboot op het water die zich door de dichtbegroeide waterplanten niet eens kon verplaatsen. De eenden vonden het prachtig. Toch werd er vorige week ineens gemaaid. Twee maaiboten maaiden de waterplanten weg. De rubberboot werd ook op de kant gegooid en is inmiddels weg. Prima dus. Maar een buurvrouw kwam een dag later melden dat er dode vissen in het water dreven. Afgelopen dinsdag kwam er iemand van het waterschap met een kano en schepnet een rondje varen. Zij hadden ook melding gehad over dode vissen. De man ving meer dan twaalf dode snoeken en acht zeelten. De groene partijen proberen de hengelsport in Almere de nek om te draaien omdat ze sportvisserij dierenmishandeling vinden. Maar door het onderhoud van de vaarten te verminderen veroorzaken ze juist dierenmishandeling: grote vissen kunnen niet ontsnappen aan de maaiboten.

Han Deen, Literatuurwijk

Een studentenwoning (ADW 27/8) is precies wat er in het huurcontract staat: een woning voor studenten. Zodra de bul in je hand zit, gaat de wekker af en is het tijd om uit te checken. Hard? Misschien. Verrassend? Allerminst. Dat de moeder van Gideon nog voorstelde om hem opnieuw in te schrijven voor een voltijdopleiding is ergens creatief, maar laten we eerlijk zijn: een tweede studie is tegenwoordig zo duur dat je goedkoper een chalet in Center Parcs kunt huren. Dan maar de wachtrij in, hoe stroperig ook. En ja, de woningmarkt voelt soms als ganzenbord met alleen maar vakjes ‘terug naar start’, maar dat hoort helaas bij het leven ná de studententijd. Het houdt niet op bij je diploma, daar begint het pas. In Almere hebben ze trouwens voor pabo-studenten wel een gouden ticket bedacht. Afstuderen, meteen het onderwijs in, en hoppa, kans op een doorstroomwoning. Blijkbaar is de snelste route naar een dak dus niet solliciteren bij een multinational, maar voor de klas gaan staan. Dus ja, studentenwoning uit, grote-mensenleven in. Het is geen verrassing, maar wel een harde les buiten het curriculum.

Sjors Doedijns

Kruidenwijk

In Kruidenwijk staan twee bruggen met kruidenmotieven (ADW 27/8) . Vandaag zijn ze wit, bijna onzichtbaar tegen het beton. Toch was dat niet de bedoeling. Ontwerper Coen van der Wal, een van de grondleggers van Almere, had ze in de jaren tachtig in kleur bedacht. Basilicum in groen, distel in paars, misschien met een warm accent. Het paste bij een wijk waar straten naar kruiden zijn vernoemd en waar stedenbouw meer mocht zijn dan rechte lijnen en beton. Dat de kleuren nooit zijn aangebracht, of in de loop der tijd verdwenen, is niet uitzonderlijk. In de geschiedenis gaat kleur vaak verloren. Griekse tempels stonden ooit in felle tinten, middeleeuwse kerken waren bont beschilderd. Wat wij nu als ‘klassiek wit’ of ‘kaal steen’ kennen, was ooit bedoeld als levendig en herkenbaar. De bruggen van Kruidenwijk vertellen precies dat verhaal. Ze laten zien hoe betekenis verschuift, hoe ontwerp en werkelijkheid uit elkaar kunnen groeien. En ze stellen ons de vraag: willen we het oorspronkelijke idee terughalen? Misschien wordt het tijd dat de kruiden weer kleur krijgen en de wijk haar kleine geschiedenis terug.

Stephanie van Baggem