Het Grote InterviewSinterklaas op bezoek op de redactie

ALMERE - Ik ben een beetje nerveus. Al vanaf juli mail ik naar Spanje om een exclusief interview te krijgen met Sinterklaas. Ik heb ook tientallen sms’jes verstuurd. Niets gehoord. Dan maar in september een klassieke brief met postzegel eruit. ‘Aan Sinterklaas, Spanje’.
Eind oktober ontvang ik op onze redactie een sierlijke, handgeschreven brief van Sinterklaas. Er stond op: ‘Aan Almere DEZE WEEK. Ik open de enveloppe, een prachtige rode envelop, voorzichtig. Een spannend moment. Het zweet breekt me uit. Krijgen wij het EXCLUSIEVE interview met de goedheiligman?
En inderdaad, hij komt graag naar ons toe. Ik betrek collega-redacteuren in mijn enthousiasme en gil: “De beste wortels, voldoende water en vers brood voor Amerigo. En haal chocolademelk voor Sinterklaas.”
Afgelopen maandagochtend was het dan zover. Sinds het zetten van mijn schoen, voelde ik mij niet meer zo opgewonden. Tegenover mij zit een statige man, met vriendelijke ogen, volle wangen en een hartverwarmende stem. “Blij dat u me kunt ontvangen. Zullen we maar beginnen, want ik ben druk bezet deze dagen.” Eerbiedig antwoord ik: ‘Natuurlijk Sinterklaas, bent u er klaar voor?”
Meneer Marcel, bedenk ik me ineens? Hoe kent hij mijn naam? Ik zal toch niet in het Grote Boek staan tussen stoute kinderen? Ik vraag het hem.
“Sinterklaas weet alles, ook over u. En echt stoute kinderen bestaan niet. Wel ondeugende kinderen. En mee in de zak? Welnee, dat is een eigen leven gaan leiden. Kinderen horen bij hun ouders. En de roe gebruiken we echt niet voor billenkoek, alleen om het dek van de stoomboot mee te vegen. Trouwens, billenkoek geven, dat mag toch niet volgens het Verdrag voor Kinderen.”
En dan schiet me de vraag te binnen, die ik altijd al heb willen stellen. “Sinterklaas, ik zat samen met mijn kinderen uw intocht te bekijken, maar wat gebeurt er als u een griepje krijgt? Een zwarte piet is nog te vervangen, maar u...?”
“Als de donder een uitzendbureau bellen, haha... Nee hoor. Gewoon doorgaan alsof er niets aan de hand is, dat doen grote sterren ook.”
Grote sterren? Voelt u zich een BN’er?”
Lachend: “Ik ben natuurlijk geen Jan Smit.”
Over zijn zwarte pieten is Sinterklaas enthousiast. Maar hoe word je nu een goede zwarte piet? “Je moet diep van binnen al een hele Piet zijn. Verder moet je zorgen dat je diploma’s haalt op de Pietenacademie. En ik kan u vertellen: dat valt niet mee. Op de academie heb je deeldiploma’s op het gebied van zwarte pieten Nederlands, pakjes werpen, inpaktechnieken, pepernoten bakken, zakken stikken, over daken lopen, ‘bel-en-ren’ training en dichten. Als je daarvoor slaagt, mag je je echte zwarte piet van Sinterklaas noemen.”
Op de vraag waar Sinterklaas logeert als hij in Nederland is verschuilt hij zich achter de Logeer Piet. “Ik heb een paar vaste adressen in Flevoland. Maar die zijn geheim. We hebben veel ruimte nodig om alle cadeautjes korte tijd kwijt te kunnen.” Plotseling kijkt Sinterklaas verschrikt op de grote redactieklok. “Oh jee, ik moet nu echt gaan. Ik heb nog een heleboel te doen. We moeten scholen bezoeken. En sportverengingen, ziekenhuizen en en nog heel veel andere plekken. Ik vond het heel erg leuk om hier te zijn.”
Ik wens hem veel succes met zijn verjaardag, 5 december. Buiten staat Amerigo op hem te wachten. Hij geeft de schimmel een suikerklontje. “Ik stap op mijn levende rollator”, grapt Sinterklaas. Hij galoppeert de straat uit. Nog even zwaait hij en dan verdwijnt hij om de hoek.
Dag Sinterklaasje!