Geen verpleeghuis in Almere voor eerste inwoonster Lia de Clerk

ALMERE – Lia de Clerk, de eerste inwoonster van Almere, viert haar 90ste verjaardag vandaag niet in haar geliefde Almere. Na een val met ingrijpende gevolgen verblijft zij momenteel in een revalidatiecentrum in het Gooi. “Ze kan niet naar een verpleeghuis in Almere, omdat ze nog te veel zelf zou kunnen. Dit terwijl ze gedeeltelijk verlamd is en overal hulp bij nodig heeft. Wij zijn ten einde raad”, vertelt haar dochter Deborah geëmotioneerd. 

Door Petra Onderwater

Op 30 november 1976 kregen Lia en haar man Henk de Clerk als eerste inwoners de sleutel van hun huis uit handen van toenmalig minister Westerterp. “Ze is altijd een uithangbord voor Almere geweest en was aanwezig bij vele officiële momenten in onze stad. Zo mocht ze zeven jaar geleden nog koning Willem-Alexander verwelkomen tijdens zijn werkbezoek aan Almere”, vertelt Deborah. “Maar het is blijkbaar teveel gevraagd om als 90-jarige de dagen die jou nog resten te mogen slijten in een verzorgingshuis in jouw zo geliefde stad.”

Gevallen

Lia de Clerk woont nog altijd in Haven, in een appartement aan de Havenkom. “Volledig zelfstandig, tot ze in maart dit jaar thuis is gevallen. Daar heeft ze onder andere een zenuwbeklemming aan overgehouden, waardoor ze geen gevoel meer in haar handen en voeten heeft. Na meerdere dokters- en ziekenhuisbezoeken, nieuwe valpartijen en een operatie werd ze voor de zoveelste keer toch weer naar huis gestuurd, waar ze vier keer per dag thuiszorg kreeg. Daar ging de ellende gewoon weer door.” 

Ware hel

De afgelopen maanden zijn volgens Deborah een ware hel geweest voor haar moeder. Pijnlijke wonden, fysieke ongemakken en frustraties hebben hun tol geëist. Na de zoveelste val zit Lia de Clerk nu in een revalidatiecentrum in Laren/Blaricum. “Ook zij willen haar binnenkort opnieuw naar haar huis in Almere sturen, maar dat zien wij echt niet zitten. Het is niet veilig en verantwoord dat zij ‘s nachts zonder toezicht is”, verzucht Deborah. “Hoe vaak haar buren haar inmiddels niet te hulp zijn geschoten als ze weer eens was gevallen. Naast de pijnlijke wonden en doorligplekken is ze ook enorm afgevallen en verzwakt. Dit kan gewoon niet langer.”

Hoopje ellende

Haar moeder is door alles wat er is gebeurd enorm angstig en wil zelf ook het liefst naar een verzorgingshuis. “Ze krijgt echter nog steeds geen indicatie, omdat ze nog zelfstandig naar het toilet kan volgens de arts. Het is hartverscheurend om te zien hoe deze mooi trotse vrouw is veranderd in een hoopje ellende. Dit is dus hoe de zorg in Nederland werkt momenteel, want mijn moeder is gerust niet de enige”, beseft Deborah. Zij wil desnoods 24-uurs thuiszorg voor haar inkopen als het echt niet anders kan. “Maar ook daarvoor is een indicatie nodig. Hoe erg moet het zijn, voordat je die krijgt? Mijn moeder heeft inmiddels al een paar keer aangeven op deze manier niet meer verder te willen leven.” 

Taart

Ondanks alle ellende proberen ze er vandaag een feestelijke dag van te maken. “We hebben een taart afgeleverd voor de medewerkers van het revalidatiecentrum en slingers gebracht. Vanavond gaan we, kinderen en kleinkinderen, bij haar eten. Negentig jaar is een hele mijlpaal en dat willen we toch vieren.” Deborah is in elk geval niet van plan om haar moeder opnieuw naar huis te brengen. Ze breekt wanneer ze zegt dat ze haar dat niet kan aandoen. “Er moet gewoon iets gebeuren, maar wat? We zijn ten einde raad en aan het eind van ons latijn.”