Zo woon ik: ‘Hier in Duin hebben we elke dag het strandgevoel’

DUIN – De liefde voor het strand en de zee is duidelijk te zien als je het huis van Nel en Guus Westra binnenstapt. Overal liggen mooie schelpen, zelfs op het toilet. De combinatie van blauwe muren en blauwgrijze meubels zorgt voor een echt strandhuisgevoel. Na zestig jaar Amsterdam verruilden ze de stad voor het duinlandschap van Duin. “Ik ben gek op zee”, vertelt Nel. “Hier hebben we elke dag een beetje het strandgevoel.”

Door Kirsten Thuis-Woudenberg

Het echtpaar woonde zestig jaar in dezelfde straat in de Watergraafsmeer, vlak bij het Science Park. “Niet altijd op hetzelfde huisnummer”, vertelt Nel lachend. Toch begon het te knellen toen steeds meer appartementen werden omgebouwd tot studentenwoningen. “In iedere vrijgekomen flat kwamen vier studenten. Toen realiseerden we ons dat we daar niet oud wilden worden.”

Wonen aan zee

Het idee om te verhuizen ontstond voorzichtig. Nel droomde hardop over wonen aan zee, misschien wel in Zandvoort. “Mijn jongste dochter, die toen nog thuis woonde, en Guus keken me aan alsof ik niet helemaal goed was. Dat gaan we dus niet doen, zeiden ze.” Tot er een krantje over Almere op de mat viel. “Daarin stond een artikel over nieuwe appartementen Duin. We zijn gaan kijken in een modelwoning. Verder was het hier nog helemaal leeg. We kochten ons appartement vanaf een maquette en wat bouwtekeningen.” Het sprak hen meteen aan. “Het water dichtbij, het duingebied. Geen Zandvoort, maar toch een beetje strand.”

Ze hadden een bovenwoning op het oog, maar Nel twijfelde. “Ik heb mijn hele leven een benedenwoning gehad met een tuin. Toen bleek dat er ook twee appartementen op de begane grond beschikbaar waren met groot terras, was ik verkocht. Ik stap hier zo het duin in.”

Schiermonnikoog

De liefde voor zee en strand zit diep bij Nel. “Toen ik kind was hadden wij een caravan in Zandvoort. En elke zomer gingen we naar Schiermonnikoog. Het bedrijf van mijn vader huurde daar huisjes voor het personeel. Dan zaten we daar vier of vijf weken.” Die traditie is gebleven. Nog steeds gaan Nel en Guus ieder jaar naar Schiermonnikoog, vaak met kinderen en kleinkinderen. “We huren elk jaar een ander huisje. Het hangt een beetje af van hoeveel kinderen en kleinkinderen er meegaan.” In Duin herkent Nel dat strandgevoel. “De aanleg van het duinlandschap, de beplanting doet echt denken aan de kust.”

Het appartement is licht en ruim, met grote ramen. “We hebben de gordijnen eigenlijk altijd open. Ik houd van licht.” Nel haar favoriete plek is het hoekje van de bank. “Van daaruit kijk je zo ver weg.”

Teckelliefde

Naast de zee heeft het stel nog een andere grote passie: teckels. “Vanaf mijn jeugd hadden wij teckels in huis. En dat is eigenlijk nooit meer overgegaan. Onze laatste teckel, Skip, overleed drie weken geleden. Hij werd twaalf jaar oud.” Overal in huis staan beeldjes van teckels. “Iedereen weet het inmiddels: als ik ergens een leuk beeldje zie, dan neem ik het mee.”

Bakenborrels

Nel en Guus hebben drie kinderen en vier kleinkinderen. “De kinderen wonen in en om Amsterdam. Drie keer per week ga ik naar Amsterdam. Om op de kleinkinderen te passen, op zondag gaan we in Amsterdam naar de kerk en ik zing daar in een koor.”

Toch mist ze het wonen in de stad niet. “Hier is het meer open en het water is dichtbij.” De band met de buren is goed. “Ons appartementencomplex heet Het Baken. We houden regelmatig ‘Bakenborrels’ in de hal. Met een grote groep uit de flat gaan we wel eens barbecueën bij een restaurantje in de haven. En in de buurt zitten ook fijne plekken om samen een hapje te eten of koffie te drinken met uitzicht op de haven.”

Shantykoor

Stilzitten doet het echtpaar niet. “Guus wandelt graag naar de haven om naar de boten te kijken en gaat iedere dinsdag koersballen in het buurthuis in het Homeruskwartier. Samen fietsen we veel door Almere, maar ook richting Weesp of Naarden.”

Nel heeft daarnaast nog een bijzondere hobby: ze zingt sinds vier jaar bij Shantykoor Almere. “Op Schiermonnikoog is ook een shantykoor. Dat vond ik altijd geweldig en daar wilde ik graag zingen, maar er zaten altijd alleen maar mannen in het koor. Toen ik op de website van Shantykoor Almere keek, zag ik dat vrouwen ook welkom waren. Inmiddels zitten er zestien vrouwen bij.”

Thuis in Duin

Hoewel hun wortels nog duidelijk in Amsterdam liggen, voelt Duin inmiddels echt als thuis. En misschien komt de familie straks nog dichterbij. “Onze jongste dochter denkt erover om over een paar jaar ook naar Almere te verhuizen. Dat zou natuurlijk helemaal mooi zijn.”

Ook vertellen over jouw huis?
Wil jij ook vertellen over het huis waarin jij woont? Het maakt niet uit om wat voor huis of welke Almeerse wijk het gaat, wij zijn benieuwd naar jouw verhaal! Stuur een mail naar redactie@almeredezeweek.nl o.v.v. ‘Zo woon ik’ en wie weet komen onze fotograaf en verslaggever de volgende keer bij jou langs.