Ingezonden brieven week 5 - 28 januari 2026

Parkeerbeleid

Het is duidelijk dat de huidige bestuurders weinig binding hebben met de karakteristiek, de kwaliteit en de historie van Almere. Er wordt bij het nieuwe parkeerbeleid met de bril van links Amsterdam naar de auto gekeken. Almere is een stad met meerdere stadsdelen en grote onderlinge afstanden. Het heeft een goede structuur voor fiets en bus, maar de auto blijft essentieel. In het nieuwe beleid (ADW 14/1) worden wegen in het centrum versmald tot  dorpse klinkerstraatjes. Het aantal parkeerplekken wordt sterk beperkt terwijl er hoogbouw wordt toegevoegd. Er zijn te weinig parkeerplekken voor de nieuwe bewoners en bezoekers. Alsof die alleen een fiets hebben. Het centrum, inclusief ziekenhuis, wordt minder bereikbaar en aantrekkelijk. Dit bestuur wil in veel woonbuurten betaald parkeren invoeren, met een vaag verhaal over leefbaarheid en meer groen, terwijl dat juist verdwijnt. Een “melkkoe” en vooral autootje-pesten. Ook in de plannen voor de centrumgebieden bestaat het groen op de tekeningen vooral uit de bomen op de bestaande taluds naar de grachten. Totdat ook die worden volgebouwd, zoals bij het Gemberpad. Er worden nu veel beleidsveranderingen door het huidig bestuur doorgedrukt die niet passen bij de stad. Ze hebben bovendien haast want de verkiezingen naderen. Maar de Almeerders zijn niet gek.

Robert Träger, Muziekwijk Noord

Participatie

Het online-artikel in deze krant van Priscilla Rolvers ‘Participatie als liefdewerk’, is een hoofdthema dat moet blijven. Vooral het streven naar een ‘cultuur’, waarin naaste liefde en gemeenschapszin een plaats krijgen bij het realiseren van doelen, is een groot goed. Onze gemeente kent voor iedereen een plaats om zichzelf te zijn en tot ontplooiing te komen. Ik hoop dat politieke partijen zich minder zullen bekommeren om mensen die in staat zijn om voor zichzelf op te komen en ook een ‘podium’ verdienen en dit in de vorm van bijvoorbeeld cliëntenraden, zoals dak- en thuislozen. Geef hun de plek binnen het participatiebeleid Almere. Er is zoveel potentieel binnen deze vaak ‘achtergestelde groepen’ en vertegenwoordiging door middel van cliëntenraden is aan te bevelen. Betrekkingsaspect. Betrek vooral jongeren bij dit participatieproces. Zij zijn onze toekomst. Cultuurverandering begint bij het betrekken van iedereen. Velen kunnen voor hun eigen belangen opkomen, ook ouderen. Laat betutteling achterwege en vul niet voor die ‘Ander’ in, die best in staat is…. om voor eigen belangen op te komen. Uitstekend werk is verricht door de Werkgroep BurgerBetrokkenheid (WBB), met als voorzitter communicatieadviseur Maribel Gonzalez. De WBB is door meer dan 25 bewonersorganisaties vertegenwoordigd.

Jo Bosma, Muziekwijk

Participatie (2)

Met interesse en waardering heb ik het online-artikel over het nieuwe participatiebeleid gelezen. Het doet recht aan de inzet, trots en energie die in dit traject zijn gestoken. Graag wil ik één belangrijk element aanvullen, omdat dit juist laat zien waarom dit proces zo bijzonder was. De Werkgroep Burgerbetrokkenheid en de klankbordgroepen hebben geen beleidsnota geschreven, maar een adviesnota ingebracht. Die nota was nadrukkelijk geen eindpunt. In speciaal georganiseerde ateliers is dit advies vervolgens bewust opengelegd. Daar kon alles nog veranderen: onderdelen konden afvallen, worden aangescherpt of juist worden toegevoegd.Aan de ateliers namen niet alleen betrokken bewoners deel, maar ook jongeren, wijkregisseurs, een patiëntenvereniging, ambtenaren wiens werk participatie raakt, projectontwikkelaars, woningcorporaties en het sociaal domein. Verschillende perspectieven, belangen en verantwoordelijkheden kwamen daar samen rond dezelfde stad. Dat was soms ongemakkelijk, maar altijd met wederzijds respect.Juist doordat het oorspronkelijke advies is getoetst en verrijkt in deze brede samenstelling, is de uiteindelijke opbrengst breder gedragen dan één groep alleen. De gemeente heeft deze uitkomsten vervolgens actief benut bij de totstandkoming van de nota. Die stap, van advies naar open toetsing en gezamenlijke verrijking, maakt dit traject in onze ogen extra uniek en waardevol voor de toekomst van participatie in Almere.

Maribel Gonzalez, Literatuurwijk

Participatie (3)

Met belangstelling heb ik het online-artikel over de bespreking van het nieuwe participatiebeleid gelezen. Wat mij tijdens de avond vooral raakte en wat ik graag wil benadrukken, is dat de insprekers, veelal mensen die niet eerder bij het traject betrokken waren, juist opnieuw bevestigden dat wat er nu ligt een goede en bruikbare basis vormt. Meerdere bijdragen lieten zien dat deze beleidsnota niet wordt ervaren als een papieren exercitie, maar als een document dat daadwerkelijk iets in beweging kan zetten. Er klonk herkenning in het idee dat, wanneer deze nota door de Raad wordt aangenomen, er in de praktijk ook echt dingen zullen veranderen. Tegelijk was er realisme: dit is een beleidsstuk, geen eindpunt. De echte toets volgt bij de uitwerking en de uitvoering in de praktijk. Belangrijk hierbij is de borging: hoe gaat de gemeente effectief reageren op burgers die constateren dat de gemeente zich niet aan haar eigen procedures en afspraken houdt? Persoonlijk kijk ik erg uit naar de volgende stap: de vormgeving van protocollen, flyers en andere uitingen waarin dit beleid voor inwoners concreet en begrijpelijk wordt gemaakt. Dan komt participatie pas echt tot leven. Wat de avond voor mij extra waardevol maakte, was de open houding van de aanwezige raadsleden. De vragen, de aandacht en het luisterend oor zorgden voor een constructieve en positieve sfeer. Dat gaf vertrouwen en een oprecht goed gevoel dat past bij de stap die Almere met deze beleidsnota zet.

Ad Kuijper, Waterwijk

Noot van de redactie: de schrijver van de drie brieven over Participatie reageren op het voorpagina-artikel van deze krant. Dit artikel stond vrijdag al online op almeredezeweek.nl. 

Explosieklus

‘’Stormloop op nepbericht explosieklus (ADW 21/1) Tussen de regels staat iets wat niemand hardop durft te zeggen: dit probleem is niet vanzelf ontspoord, het is toegestaan te ontsporen. De nepactie laat niet vooral de brutaliteit van criminelen zien, maar de leegte die daar moeiteloos door wordt opgevuld. Vijftig aanmeldingen betekent niet dat Almere vol “foute jongeren” zit, maar dat er een grote groep is die niets te verliezen denkt te hebben. Er wordt bezorgd gesproken over weerbaarheid, maar structureel gekozen voor afwezigheid. Twee jongerenwerkers is geen tekort door omstandigheden, het is een politieke prioritering. Net als het feit dat bijna alle recherchecapaciteit nodig is om de gevolgen te bestrijden, niet de oorzaken. Dat is geen natuurwet, dat is beleid. De verwijzing naar Brussel, platforms en cobra-import maskeert iets ongemakkelijks: lokaal is het sociale vangnet dun en versnipperd. Jongeren worden pas gezien als ze over de schreef gaan. Preventie bestaat vooral op papier en verantwoordelijkheid verdwijnt in overlegstructuren. Wat hier echt blootligt, is dat Almere sneller groeit dan haar morele en sociale infrastructuur. En zolang dat niet wordt erkend, blijft men verbaasd doen over een uitkomst die al jaren voorspelbaar is.

Stephanie van Baggem, Waterwijk