Ingezonden brieven week 10 - 4 maart 2026

Yfke

Yfke Sturm deugt voor geen meter, Marcel Beijer (Hoeksteen ADW 14/1) Als ze dat had gedaan dan had ze zich als getuige gemeld tijdens de zedenzaken tegen Jeffrey E. en man en paard genoemd van een ieder die op het eiland aanwezig was. In plaats daarvan houdt ze haar mond en laat ze de meiden die uit het misselijkmakende misbruikmoeras willen ontsnappen stikken. Je kunt je zelfs afvragen of Yfke niet (te) jonge meiden een vakantie op het eiland heeft aangeboden (zoals Nina Keita dat deed voor $700 per meisje). En jij durft te schrijven dat ze opkwam voor de veiligheid van de meiden. Haar niet liegende ogen hebben ook in de ogen van mannen (en vrouwen?) gekeken. Zij die haar, al dan niet gebruikmakend van haar ziel en zaligheid, aan de top van de modellenwereld hebben gebracht en die ogen blijf je dankbaar. Jouw stukje is diep beschamend en weerzinwekkend en ik snap niet dat dit geplaatst werd.

Hendrik Groen, Regenboogbuurt

Waterschapsbelasting

Mijn waterschapsaanslag blijft een opmerkelijke rekensom. Een eenpersoonshuishouden betaalt voor één vervuilingseenheid. Zodra er een tweede persoon bijkomt, worden dat er drie. Of je nu met twee mensen woont of met een gezin van vijf: het blijft drie. Kennelijk stopt extra vervuiling na persoon twee. Dit wordt verdedigd met het begrip solidariteit. Maar in de praktijk betalen tweepersoonshuishoudens per persoon het meest, terwijl grotere huishoudens relatief voordeliger uit zijn. Het principe “de vervuiler betaalt” raakt zo uit beeld. De indeling is gebaseerd op gegevens uit de Basisregistratie Personen (BRP). Huishoudsamenstellingen zijn dus nauwkeurig en actueel bekend. In een tijd waarin energie- en waterverbruik tot achter de komma worden gemeten, is het moeilijk uit te leggen waarom nog wordt vastgehouden aan zo’n grove indeling. Solidariteit werkt alleen wanneer zij als eerlijk wordt ervaren. Belastingen die logisch en uitlegbaar zijn, vergroten het draagvlak. Misschien is het tijd om de vervuilingseenheden opnieuw te bekijken en het principe “de vervuiler betaalt” weer centraal te stellen.

M. Schilder, Almere Buiten (GEEFT EXACTE BUURT NOG DOOR)

Samenscholing

In Almere geldt een samenscholingsverbod. (ADW 25/2) Het woord alleen al klinkt als een waarschuwing, alsof samenkomen vanzelf verdacht is, alsof nabijheid een risico vormt. Maar misschien ligt het probleem bij het woord. Samenscholing. Je kunt het ook anders lezen: samen scholen, samen leren. Een stad is immers niets anders dan een verzameling mensen die elkaar vormen. Op straat, op pleinen, bij bushaltes, voor een winkel die al gesloten is. Daar ontstaat iets wat je nergens kunt organiseren: de spontane uitwisseling van blikken, woorden, ervaringen. Bildung, maar zonder klaslokaal. Wanneer werd samenzijn iets dat verboden moet worden? Misschien zijn we vergeten dat een stad geen verzameling regels is, maar een verzameling relaties. Wat als we samenscholing niet langer zien als een bedreiging van de orde, maar als een teken van leven? Als bewijs dat de stad ademt, dat mensen elkaar nog opzoeken, in plaats van elkaar te vermijden. Misschien is de echte vraag niet hoe we samenscholing voorkomen, maar hoe we er weer samen van kunnen leren.

Marcel Kolder, Filmwijk

Ramadan

Ramadan is een tijd van bezinning, samenzijn en delen. Het artikel (ADW 20/2) raakte mij diep:  ”Wij willen ook andere mensen ontmoeten die iets doen voor de Nederlandse gemeenschap.” De moslimse gastvrijheid strekt zich ook uit naar de werkers binnen het Almeerse ‘zorggebied’.
De zorgmedewerkers die best wel eens wat meer bemoedigd willen worden. Bij de vele gastvrije iftar-maaltijden, die het kenmerk hebben van verbinding, dankbaarheid en saamhorigheid, werd nu een bezoek gebracht aan de Cartoon in de Stripheldenbuurt. De iftar is de tijd waarop het vasten wordt verbroken en mensen samenkomen voor een maaltijd. Een bijzondere iftar werd gehouden in het Klankbord van het Leger des Heils Muziekwijk. Ongeveer 70 mensen van verschillende achtergronden zaten aan tafels en wisselden gesprekken uit waarvan de overeenkomsten in opvattingen het grootste deel uitmaakt en sfeerverhogend werkte. Dank aan alle vrijwilligers, aanwezigen en de gastvrije medewerkers van Stichting Waterval en het Leger des Heils. ‘Er is altijd een plek voor jou’. Voor de vele Moslimvrijwilligers in het Klankbord, was het een extra beleving deze bijzondere iftar te vieren.

Jo Bosma, Muziekwijk

Samenscholing

In Almere heeft men een briljant idee: vrijheid beperken om vrijheid te beschermen. Drie jongeren die kletsen zijn ineens een probleem als een handhaver dat zo aanvoelt. Rechtsstaat op gevoelstemperatuur dus. De incidenten bij McDonald’s en op het Stadhuisplein zijn ernstig, maar dit verbod pakt niet oorzaak aan, alleen aanwezigheid. Dat is geen veiligheid, dat is statistiek oppoetsen. Intussen worden jongeren gevolgd, ouders aangeschreven en HALT erbij gesleept alsof formulieren opvoeden. Zelfs rond het Flevoziekenhuis kan je straks verdacht zijn met vrienden. Gezellig stadsleven. De echte vraag is niet of groepen overlast geven. De vraag is waarom bestuurders steeds kiezen voor snelle verboden in plaats van lastige oplossingen. Maatregelen die vrijheid raken horen het laatste redmiddel te zijn, niet het eerste persbericht. Hier bestrijdt men onrust met regels en noemt dat moed. Dat is geen daadkracht maar bestuurlijke luiheid in uniform.

Stephanie van Baggem,  Waterwijk