Zo woon ik in de BouwRai Expo Filmwijk: ‘Alsof je elke dag in een kunstwerk leeft’

FILMWIJK – Het speelse en experimentele karakter van de Filmwijk trok architectuurliefhebber Marcel Kolder ruim 32 jaar geleden naar Almere. “Wonen in dit huis van architect Sjoerd Soeters, is alsof je elke dag in een kunstwerk leeft”, vertelt de 67-jarige Almeerder. Zijn woning aan de James Stewartstraat is dan ook alles behalve doorsnee. “Ons straatje is net een soort Miami met dat roze, geel en blauw”, lacht hij. “Ik word daar echt heel vrolijk van.” 

Door Petra Onderwater

Met zijn vrouw Michelle verhuisde hij destijds vanuit een druk studentenhuis in Amsterdam naar deze bijzondere woning in Almere. Ze vielen voor het bijzondere karakter van het woonproject, dat deel uitmaakt van de architectuurexpo BouwRai Filmwijk. “Ik was altijd al geïnteresseerd in architectuur. Mijn eindscriptie ging ook over de Amsterdamse School”, vertelt hij. 

Zijn broer woonde bij de BouwRai Expo Muziekwijk, die al eerder was gebouwd. “Toen we hoorden over dit nieuwbouwproject in Filmwijk, besloten we te gaan kijken. We waren meteen weg van de gedurfde architectuur, het fijne dakterras en de mooie hoge vide in de kamer.” De bijzondere wijk bleek veel creatieve bewoners aan te trekken. “Toen we hier net woonden, hielden we een groot feest waarbij we met zijn allen een auto gingen beschilderen. Als echte kunstenaars”, blikt Marcel terug. 

Moderne Akropolis

De houten gevels in pastelkleuren en de halfronde bovenverdiepingen met aluminium daken geven de woningen een speels uiterlijk. Hoewel het eigenlijk rijtjeshuizen zijn, lijken ze door hun bijzondere vormgeving meer op halfvrijstaande villa’s. Kolder wijst naar een poster die hij nog niet zo lang geleden kreeg van architect Soeters in hoogsteigen persoon. “Dit was zijn oorspronkelijke ontwerpidee voor de woningen. Aan de voorkant lijkt het alsof het huis op een heuvel is gebouwd, een soort moderne Akropolis.”

Huis vol karakter

Ook van binnen is het een huis vol karakter. De inrichting is kleurrijk, met veel kunst, boeken en archeologische vondsten. Kolder pakt een dik oud boek uit de kast. “Het grote boek van Sinterklaas. Daar heeft mijn vader nog uit voorgelezen. En ikzelf ook.” Het kleurrijke glas-in-loodraam in de tuindeur is gemaakt door een kunstenaar uit Almere Haven. Aan de muren hangen schilderijen in de meest uiteenlopende stijlen, waaronder een werk van Corneille uit een serie over de Nederlandse provincies. “Dit is Flevoland. Het was het eerste schilderij dat we hier kochten.” 

Flink verbouwd

Sinds het overlijden van zijn vrouw 3,5 jaar geleden, woont hij hier alleen met hun meervoudig gehandicapte dochter Mayim en hun vijf katten. Zoon Machiel woont op zichzelf in Amsterdam, maar komt minstens twee keer per week langs om te helpen bij de zorg voor zijn zus. “Ruim twintig jaar geleden hebben we het huis flink verbouwd, omdat voor Mayim de nodige aanpassingen moesten worden gedaan. We woonden hier zo fijn, dat we niet wilden verhuizen,” zegt Kolder. 

De keuken werd verplaatst van de bovenverdieping naar de toenmalige garage. Op de begane grond kwam een ruime kamer voor Mayim met een aangepaste badkamer. De oorspronkelijke wenteltrap maakte plaats voor een gewone trap met rolstoellift. Ze lieten ook een uitbouw plaatsen, om meer ruimte te creëren voor haar elektrische rolstoel. “Dat is een fijne lichte plek in het huis geworden, waar ik graag zit met een boek of de krant.”

Kantoor in souterrain

Om nog meer vierkante meters te creëren, liet Kolder een souterrain aanleggen, waar hij zijn kantoor heeft. “We hebben deze  ruimte destijds ingewijd met een kleine archeologische expositie, met vondsten uit de polder,” glimlacht hij. “Het is beslist geen standaardhuis. Je kunt hier heerlijk in verdwalen. Maar het is ook best een uitdaging om alles bij te houden, als man alleen met zorgbehoevende dochter. Dat valt niet altijd mee.”

Leefcampus op Hortus

Hij is nog steeds verliefd op het huis, de straat en de buurt. “Het is een zorgzame gemeenschap, met buren die naar elkaar omkijken. We wonen heerlijk rustig, op loopafstand van het stadscentrum, Lumièrepark en Filmwijkstrandje. Wat wil je nog meer?” Toch kijkt hij ook vooruit. Zo maakt hij plannen voor een woonproject op het voormalige Floriadeterrein. Vlakbij het Utopia-eiland wil hij een Leefcampus opzetten, met sociale woningen, koopwoningen en zorgwoningen. “Een kleine leefgemeenschap waar bewoners voor elkaar zorgen. Waar Mayim kan wonen met de zorg die zij nodig heeft, en ik in een aanleunwoning.” Kolder is in gesprek met diverse partijen die een rol kunnen spelen bij het verwezenlijken van dit ambitieuze plan. “Als het kan blijf ik lekker in Almere; de stad waaraan Michelle en ik veel hebben bijgedragen. Daarvoor zijn we beiden ook geridderd”, zegt Kolder. “Ik voel mij een Almeerder, maar ook nog steeds een Amsterdammer. En een Europeaan. We gaan zien wat de toekomst brengt.”