Ingezonden brieven week 22 2025

Koningsdag

Op Koningsdag, zaterdag 26 april, gingen wij naar de vrijmarkt in Almere om wat speelgoed voor onze zoon te kopen. Aan de verkeersleider die ons naar het parkeerterrein bij Almere Centrum leidde, vroeg ik of het betaald parkeren was op deze feestdag. Hij zei: het is vandaag Koningsdag, nee dus. Ik zag andere parkeerders ook de betaalautomaat voorbijlopen. Later kregen we toch een bekeuring op de mat. Wat makkelijk om op zo’n feestdag te profiteren en lekker de kas te vullen. Het was geen bewuste keuze van ons om geen parkeerkaartje te kopen, maar het gevolg van onduidelijke en verkeerde informatie. Had mensen geïnformeerd met borden. Ik vraag me af hoeveel parkeerboetes de gemeente tijdens Koningsdag heeft uitgeschreven. Op deze dag zijn heel mensen het slachtoffer geworden van dit parkeerbeleid denk ik. 

I. Ceyhon, Harderwijk

 Burgemeesters

Columnist Marcel Beijer verbaast zich in zijn column Hoeksteen (ADW 21/5) over het toenemende aantal soorten burgemeesters, terwijl geen enkele democratisch wordt gekozen. Zelfs de formele burgemeester van stad of dorp is in Nederland een benoemde ambtenaar, geen volksvertegenwoordiger. Nog vreemder is dat ook wethouders niet gekozen worden, zeker in grote steden waar de landelijke politiek zich nadrukkelijk mengt in wie er wethouder wordt. Zo verdwijnen wethouders regelmatig om elders burgemeester te worden, puur uit partijpolitiek belang. De bevolking heeft formeel wel invloed op het gemeentebestuur, maar feitelijk voelt men zich vaak genegeerd bij inspraakkwesties. Zelfs raadsleden ervaren de gemeenteraad als een machteloos instituut, gemanipuleerd door een dominante coalitie die druk uitoefent op stemgedrag. Deze situatie vindt haar oorsprong in de paarse kabinetten, eind vorige eeuw. Een gekozen burgemeester sneuvelde ooit ondanks een positief besluit in de Tweede Kamer. Dat maakte het mogelijk dat een burgemeester zich onlangs tegen zijn eigen bevolking keerde – iets wat ondenkbaar zou zijn bij een gekozen burgemeester. Nederland slaat daarmee democratisch gezien een slecht figuur, zowel lokaal als Europees.

Nico Bos

Almere DEZE WEEK

Laten wij iets terugdoen aan de medewerkers van Almere Deze Week nu zij op 16 maart het 20-jarig bestaansfeest vierden. Later dit jaar zullen wij als lezers daarbij betrokken worden. De redactieleden verzorgden tot op de dag van vandaag de (gratis) huis-aan-huiskrant, die Almere in beweging brengt. Laat het feest zijn in de Transistorstraat, maar ook voor ons als lezers en betrokken inwoners van Almere. De uitgevers Martin Feggelen en Ron Broertjes vertellen in dit artikel over de ontstaansgeschiedenis en ontwikkeling van de Almeerse huis-aan-huiskrant. Een mooi mediafeit werd door Martin Feggelen in dit artikel genoemd, ik citeer: “Het Commissariaat voor de Media concludeerde dat Almere Deze Week de kwaliteit van een dagblad biedt. De redactie werd meerdere keren genomineerd voor de Nieuwsbladjournalistiek-prijs en won deze in 2023”.  De Transistorstaat viert feest en dat niet als een onderonsje, maar met alle Almeerders. “In die tijd is de krant voor veel Almeerders uitgegroeid tot een vertrouwde huisvriend, elke week op de mat, bij afhaalpunten in de stad en natuurlijk digitaal via de website en de nieuwsbrief.” De trouwe adverteerders en ‘het bedrijfsleven’ verdienen ook ‘een pluim’.

Jo Bosma

Praktisch opgeleiden

Het artikel over het tekort aan praktisch opgeleiden is meer dan terecht. Jongeren lijken geen écht werk meer te willen doen. Ze willen geld verdienen zonder vroeg op te staan, zonder vieze handen, en vooral zonder moe te worden. Werken mag alleen nog als het ‘leuk’, ‘inspirerend’ of ‘zelfvervullend’ is – anders is het al snel ‘grensoverschrijdend’. In plaats van een vak leren, kiest men voor ‘influencer’, ‘zelfontwikkeling’ of een creatieve opleiding waar je vooral leert hoe je een subsidie aanvraagt voor een performance waar niemand op zit te wachten. Ondertussen staan vacatures in de zorg, het onderwijs, de techniek en de bouw al jaren structureel open. Beroepen die er wél toe doen – maar die zelden een TikTok-waardige glans hebben. We praten hele generaties aan dat ze hun passie moeten volgen, maar wat volgt is vooral eindeloos scrollen en willen krijgen zonder iets te doen. Het geld moet naar hen toe komen, liever niet andersom. Tijd om het werk weer te eren. Niet alles hoeft leuk te zijn. Soms moet je gewoon op tijd opstaan en aanpakken. Je krijgt er geen likes voor, maar wel respect – en een fatsoenlijk bestaan.

M. Schilder, Almere Buiten

Kasteeltuin 

Wij vragen de gemeenteraad om voor ons initiatief KasteelTuin te stemmen. ons plan te beoordelen op wenselijkheid en haalbaarheid. Stichting KasteelTuin staat voor een toekomstgerichte, inclusieve en duurzame invulling van het kasteelterrein. In plaats van commerciële woningbouw met beperkte maatschappelijke meerwaarde, stellen wij een alternatief voor dat aansluit op gemeentelijke ambities rondom burgerparticipatie, klimaatadaptatie, sociale cohesie en zorginnovatie. Het plan is tot stand gekomen met inwoners, ervaringsdeskundigen en lokale partners. Wij bouwen niet alleen woningen, maar een gemeenschap met ruimte voor ontmoeting, natuur, cultuur, informele zorg en gezamenlijke energievoorziening. Juist ook voor mensen die in reguliere plannen zelden gehoord worden, zoals mensen met een beperking of een smalle beurs. Geef dit initiatief een eerlijke kans. Laat het professioneel toetsen, zoals ook bij het commerciële voorstel gebeurt. Een democratische besluitvorming verdient meerdere serieuze opties, zeker wanneer burgers zelf verantwoordelijkheid nemen. De Kasteeltuin is geen prestigeproject, maar een voorbeeld van hoe beleid, participatie en toekomstvisie elkaar kunnen versterken. Wij bouwen voor de stad van morgen, met de wijsheid van het Zeven Generaties-principe in gedachten. De steen ligt klaar. De vraag is: durven wij samen bouwen aan iets dat blijft?

Marcel Kolder, KasteelTuin

Floriade

De Floriade werd verkocht als een internationale publiekstrekker vol innovatie, maar is geëindigd als een uitgestorven decor met bloemenstickers en schuldgevoel. Kosten: 130 miljoen euro. En dan komt Jordy Hulzebos (Leefbaar Almere) doodleuk met: “Dat is maar 13 miljoen per jaar.” Alsof je een mislukte investering goedpraat door het over meerdere jaren uit te smeren. Alsof de rekening daardoor minder pijnlijk voelt. Spoiler: dat doet ‘ie niet. Het college strooit ondertussen met “oprechte excuses”. Lekker symbolisch, maar verder volkomen waardeloos. Niemand echt verantwoordelijk, niemand echt aangesproken. Alleen een collectief “we gaan ervan leren”, terwijl de rommel van dit leerproces nog overal ligt te stinken. En dan Froukje de Jonge, voormalig wethouder, die één lichtpunt zag: het werkbedrijf Floriade. Inderdaad, een initiatief waar mensen via het project weer mee konden doen – belangrijk en waardevol. Maar als dát het enige tastbare succes is van een miljoenenproject, dan zegt dat vooral iets over de rest van de puinhoop. En nu? Het volgende fiasco ligt al klaar: een buitenzwembad in Muziekwijk, dat toevallig geen ‘Groot Project’ is? Precies hoe Almere het graag ziet: als je het maar klein genoeg noemt, hoeft niemand zich af te vragen hoe groot de ramp straks wordt.

Stephanie van Baggem