Ingezonden brieven week 19 - 6 mei 2026

Woontoren

Nederland broedplaats voor zeevogels. Fijn. In de directe toekomst wordt gedacht aan een woontoren, jammer genoeg niet indirect. (ADW 22/4) Overheid, maar zeker de raad van Almere denkt niet verder dan 4 jaar vooruit, vooropgesteld dat zij al denken. Denken is nooit een doel geweest. Gaan wij dat denken doen? Mijn advies: vertrek nu uit Almere of eigenlijk uit alle polders. Heeft u besef waarom wij nu zo fijn wonen in Almere en wat dat kost? Wel, de hele Nederlandse gemeenschap betaalt, zodat wij 6 meter onder de zeespiegel kunnen leven. Elke dag weer. Welke toekomstige kosten om de badkuip Flevoland droog te houden? En belangrijker: wie wil er dan nog betalen voor Flevoland onder water? Zou u ervoor betalen? Bedrijven verhuizen en vluchten makkelijk. Vluchten uit een woontoren kan zeker niet zomaar. Almere grond nu voor 1000 euro per m². Laagbouw ooit bedoeld onbetaalbaar. Maar ook Almere kan op termijn onder water gelopen grond niet verkopen, maar wel nu kopen in de Veluwe (dag wolven). Kopen we in Almere, de Veluwe, Duitsland of nog verder boven de zeespiegel of toch in Almere ver onder de zeespiegel zonder te denken aan kleinkinderen? De zeevogels vliegen weg vanaf de derde verdieping die al onder water staat.

Luuk Helderman, Waterwijk

Lintjesregen

Landelijk ontvingen 3.633 personen een Koninklijke onderscheiding met lintjesregen. (ADW 29/4) Deze personen ontvingen hun lintje als blijk van waardering omdat zij zich op bijzondere wijze, betaald of vrijwillig, hebben ingezet voor onze samenleving. Achter elk lintje schuilt een bijzonder verhaal en een indrukwekkende prestatie. In Almere kregen zeven personen de Koninklijke onderscheiding en zijn Lid in de Orde van Oranje-Nassau. Burgemeester Hein van der Loo noemde de lintjes ‘een ultieme waardering voor wat zij betekenen voor onze stad’. Mooi gezegd en waar. Maar persoonlijk vind ik zeven in het licht van het vele vrijwilligerswerk dat in onze stad wordt verricht vrij magertjes. Niet dat ik op een of andere wijze gefrustreerd ben, want ik heb enige jaren terug een lintje, door mevrouw Jorritsma, de opgespeld gekregen. Ik vind het aantal zeven erg laag, omdat ik uit de praktijk weet, dat er in de diverse zorginstelling, in de Wijk en het Hospice Almere, om maar wat te noemen, heel veel vrijwilligerswerk wordt verricht in Almere. Daarom: hulden aan de stille krachten die de kurk zijn waar veel organisaties op drijven!

Wim van Putten, Seizoenenbuurt

De Tong

De Tong verdwijnt uit Flevoland. Dank aan nitwit politici. Terug naar de erven van de belangrijke kunstenaar uit de vorige eeuw: Ruud van de Wint. De helft van de titel, ‘van Lucifer’, was al weg. Gelovigen met veel fantasie zullen opgelucht zijn. Maar waarom zou de tong naar God worden uitgestoken? Dat zou ook naar de overige engelen geweest kunnen zijn, toen Lucifer de hemel moest verlaten. Vrijheid van denken is juist zo leuk aan kunst. Is er nu helemaal in Flevoland geen plek te vinden, waar dit schitterende beeld een veilige, maar prominente plek kan krijgen? Flevoland kan elk splintertje interessante kunst zo goed gebruiken, om het cultuurarme imago te verbeteren. De kosten nemen de Provinciale Staten toch al voor hun rekening. Dat scheelt weer transport naar het hoge noorden. Zet het verdoemde beeld dan maar bij Centraal Station Almere, of waar dan ook op een meer beschermde locatie. Er is ons al zoveel belangrijke cultuur ontnomen, te beginnen bij de Paviljoens. En beelden van Marthe Röling, Balkenhol, Carsten Höller en het Dutch Digital Art Museum Almere (DDAMA), een briljant genoemd burgerinitiatief dat al 10 jaar in Almere geen enkele kans krijgt. Bewoners willen trots kunnen zijn op hun stad en provincie. Dat gebeurt met goede kunst.

Christine van Stralen, directeur DDAMA

Koningsdag

Op de vooravond van Koningsdag verandert Almere in een nerveus decor. Straten raken verstopt, muziek botst door elkaar heen, er wordt gezocht naar plekken, drank en geluid. Het is opgefokt, alsof het feest al begonnen is voordat iemand er echt klaar voor is. Iedereen lijkt ergens naartoe te moeten, maar niemand weet precies waarheen. En dan is er het Lumièrepark. Geen gedoe. Geen haast. Geen strijd om ruimte. Ouders zitten in het gras, houden hun kroost in de gaten, kijken over het water, delen eten. Kinderen verkopen hun kleurrijk verleden voor vijftig cent en spelen alsof de wereld even ophoudt te bestaan. Zonder druk. Het is licht, bijna stil. Vreedzaam. Het contrast is scherp. Alsof je twee versies van dezelfde stad ziet: één die zichzelf opjaagt, en één die gewoon aanwezig is. In het centrum wordt de drukte bijna onhoudbaar; het feest moet voortijdig worden stilgelegd. In het park bij huis zakt alles juist weg. Daar verdwijnt de reuring niet in chaos, maar in eenvoud. En blijft er iets over dat zeldzaam is op zo’n dag: ruimte, en iets dat op gemeenschap lijkt.

Marcel Kolder, Filmwijk

Hangjongeren

Via social media en de kranten komen de laatste tijd veel berichtjes van opgeschoten jeugd die zich vervelend gedraagt. In meerdere wijken worden  speeltuintjes gebruikt om samen te komen, en dan wordt de boel maar gesloopt. Vuilnisbakken worden leeggemaakt, en dierenontlasting op glijbanen gesmeerd. Ouderen durven daar niet meer langs, en lopen een ander rondje. Dit probleem geldt voor meer wijken in Almere. De hangjongeren hebben geen plek. Het barst van de speeltuinen voor kleine kinderen, wij hebben in de Literatuurwijk hetzelfde. Ik zit daar in het preventieteam en krijg ook regelmatig meldingen van buurtbewoners. We hebben zelfs de wethouder en wijkagent en veiligheidscoördinator van de gemeente meegehad. We zijn meerdere keren in gesprek gegaan met die groepjes en dat werkt toch het beste. Let wel!! We zijn allemaal jong geweest. In die leeftijdscategorie hoor je jezelf af te zetten tegen volwassenen. De een doet dat meer dan de ander. Richting de gemeente zeg ik ook geef die jongeren een plekje. Een bankje of een tafeltennistafel. Wij hadden hier een bankje de buurt  waar wat jongeren samen kwamen, en die werd na een melding over hangjongeren  door de gemeente weggehaald. Goedkoop maar daarmee verplaatst  het probleem alleen maar. Die jongeren zijn echt vaak de beroerdste niet en je vangt meer vliegen met een lepel stroop dan met een vat azijn.
Er wordt in de samenleving nu alleen nog maar gezeurd over die hangjongeren. Hoe meer we zeuren, hoe groter de kloof en het onbegrip wordt.
Han Deen. literatuurwijk

Oosterwold

Oosterwold moest het paradepaardje zijn van bestuurlijke bravoure: vrijheid, zelfbouw, geen betutteling. Tot de wc wordt doorgetrokken en blijkt dat idealen niet werken zonder dure infrastructuur. Almere vraagt nu geld van de provincie, omdat die te traag zou zijn geweest. Een handige draai. Eerst samen een experiment starten zonder harde afspraken, en daarna doen alsof één partij de schade heeft veroorzaakt. Alsof riolering een onverwachte kostenpost is. De afspraak over meerkosten is veelzeggend: “we maken later wel afspraken”. Dat is geen beleid, maar uitstel. Iedereen kende de risico’s, maar niemand wilde ze vastleggen. Nu volgt juridisch getouwtrek. Het “unieke” karakter van Oosterwold blijkt vooral uniek in het doorschuiven van verantwoordelijkheid. Visionair zolang het goed gaat, procederen zodra de rekening komt. Dit is geen complex dossier, maar bestuurlijk wensdenken dat botst met de werkelijkheid. En die stuurt gewoon een factuur.

Stephanie van Baggem, Waterwijk

Dakloosheid

Beste lezer, ik voel mij meer dan blij door het online artikel van ADW over de ‘stichting Young Adult Life Coaching’ (YALC) uit Almere. YALC en Kunstlinie nodigen ons uit om op vrijdag 8 mei een avond over ‘dakloosheid in Almere’ bij te wonen. Het gaat om een ‘open gesprek’ over een urgent, maar onderbelicht thema in onze stad. Dit artikel geeft ons een duidelijk overzicht van wat wij kunnen verwachten. Het goed gekozen gespreksthema is: “Van straat naar beleid”. Toch kunnen er prangende vragen zijn, zoals; hoe ga je om met dak- en thuislozen of wat is het verschillen tussen een dakloze en thuisloze mens, of hoe ga je om met overlappingen van deze twee groepen mensen. Vindt u dat er voldoende Wetenschappelijke kennis aanwezig en gepubliceerd is? Daar zou de aanpak toch mee moeten beginnen? Nu komen te veel daklozen in het circuit van thuislozen terecht en dit kan zeer kwalijk zijn voor deze mensen en kost, onnodig, een vermogen aan begeleidings- en behandelingsverrichtingen. Ik zie u misschien in Kunstlinie. Wie anders kijkt ziet meer! Zo kijk ik met andere ogen, positief naar de Stichting YALC.

Jo Bosma, Muziekwijk