Ingezonden brieven week 29 - 15 juli 2026

Remco

De wereld is ook Remco. Er wordt veel geschreven over alles wat misgaat in de stad. Over wantrouwen en mensen die elkaar uitschelden. Soms lijkt het alsof vriendelijkheid zeldzaam is. Vanavond bewees onze buurt het tegendeel. Op warme zomeravonden gaat Mayim graag naar buiten in haar rolstoel. Ze wacht nu vol spanning op een pakketje van PostNL: nep-tatoeages waar ze zich al dagen op verheugt. Toen ze een PostNL-busje zag, reed ze erachteraan. Eerst door de straat, daarna de volgende buurt in. Misschien was haar pakketje wel onderweg. Ik dacht dat ze nog voor de deur stond. Toen ging de telefoon.“Met Remco.” Ik ken geen Remco. Maar in het rugzakje aan Mayims rolstoel zit altijd een kaartje met mijn telefoonnummer. Remco had gezien dat ze wat ver van huis was geraakt. Hij liep met zijn hond en besloot haar veilig thuis te brengen. Zo is onze buurt, de Filmwijk in Almere. Mensen letten nog op elkaar. Niet bemoeizuchtig, maar zoals het eigenlijk hoort. Dit haalt de krant niet. Toch is dit misschien wel het belangrijkste nieuws van deze week: een onbekende die even verantwoordelijkheid neemt voor een ander. De wereld bestaat niet alleen uit grote stads problemen. De wereld is ook Remco uit de Simone Signoretstraat.

Marcel Kolder, Filmwijk

Dromen

Het coalitieakkoord leest op onderdelen als een verlanglijstje waar niemand tegen kan zijn. Meer woningen, betaalbare huur, voldoende sociale bouw en ruimte voor het middensegment. Prachtig. Maar heeft iemand dit eigenlijk doorgerekend? De gemeente constateert zelf al dat woningbouw te vaak vastloopt door procedures, gestapelde eisen, lange doorlooptijden en bestuurlijke vertraging. Dan zou je verwachten dat de oplossing ligt in versimpelen en versnellen. De lat lijkt echter juist hoger te worden gelegd. Neem een kleinschalig project van 40 huurwoningen. Volgens de voorgestelde verdeling kom je uit op 14 sociale huurwoningen, 16 middenhuurwoningen en 10 vrijesectorwoningen. Met grond, bouwkosten, leges, adviseurs, financiering, verhuurklare afwerking, keukens, badkamers en overige kosten kom je al snel op circa 19,5 miljoen investering. Daartegenover staan begrensde huurinkomsten van ongeveer 575.000 tot 600.000 bruto per jaar. Na onderhoud, beheer, verzekeringen, belastingen en dergelijke blijft daarvan misschien 420.000 tot 440.000 over vóór financiering. Bij 70 procent financiering en een zakelijke rente van 5,5 procent kost alleen de rente al circa 750.000 per jaar. Met aflossing erbij loopt de jaarlijkse financieringsdruk richting 940.000. De rekensom is snel gemaakt: de huurinkomsten dekken de lasten structureel niet. Misschien verdient dit deel van het akkoord een eerlijkere titel: Dromen doen we standaard, wonderen op verzoek. Zolang niemand uitlegt wie het gat betaalt, blijft de belangrijkste vraag onbeantwoord.

Nadir Yilmaz, Seizoenenbuurt

Toezichthouder

Iemand in de rubriek Lezers Schrijven (ADW 8/7) vindt dat de gemeente een toezichthouder moet aanstellen omdat er verschillende werkzaamheden in zijn wijk niet naar behoren zijn uitgevoerd. Iedereen weet dat onze gemeente moet bezuinigen om rond te komen, en extra toezichthouders kosten heel veel geld. Nu heeft de gemeente wel een uitstekende website waarin men meldingen omtrent de openbare ruimte kan maken. Ikzelf zit samen met wat wijkbewoners in onze wijk in een Buurtpreventieteam. Daarin maken wij veel meldingen naar de gemeente die met veel succes en snel verholpen worden. Juist stoepen en afgebroken takken of boomstronken worden snel en vakkundig gerepareerd. Dit weet ik uit ervaring in onze woonwijk waar wij van dat genoemde Preventieteam ook controle doen na gedane meldingen. Maar je kunt als bewoner natuurlijk zelf ook meldingen maken bij de gemeente. Juist jij kan problemen een beetje uitdiepen en daar kan de gemeente iets mee. Die zijn daar blij mee en dat werkt veel beter dan een onafhankelijke toezichthouder.

Han Deen, Literatuurwijk

Groen

Als betrokken inwoners  en het groen in het bijzonder hebben wij in diverse wijken, waaronder de Sieradenbuurt, op verschillende plaatsen overhangend groen van bewoners over de gemeente grond geconstateerd, wat soms voor hinderlijke of gevaarlijke situaties kan leiden. Wij hebben de gemeente vorig jaar, via melding openbare ruimte, de gemeente gewezen op deze plekken. Omdat in het voorjaar er nog steeds niets was gedaan met bepaalde meldingen, wederom via de website een verzoek gedaan tot snoeien. Hierop heeft de gemeente een snoeiverzoek bij een van de  bewoners gedaan om binnen 6 weken het overhangende groen te verwijderen. Echter na deze periode is er nog steeds geen actie actie door de bewoners ondernomen en komt ook de gemeente niet in actie.Wat heeft het snoeiverzoek dan voor nut? Dit verbaast ons zeer, daar het steeds meer  over de bestrating hangt van de gemeente en dus in de toekomst voor grote problemen kan gaan zorgen. Volgens ons hebben de burgers een plicht hun groen te onderhouden en geen overlast te veroorzaken. Dus inwoners, het verzoek bij deze te letten op uw groen op de erfgrens van de gemeente en deze zonodig te snoeien/onderhouden.

Nico Buissant des Amorie, Sieradenbuurt

College

Een installatie van nieuwe wethouders zou moeten draaien om één vraag: zijn dit de beste mensen voor de zwaarste bestuurlijke functies van de stad? Na het debat in de raad blijft die vraag nadrukkelijk boven de markt hangen. Het meest opmerkelijke moment was de verdediging van de nieuwe wethouder Financiën. Wie aangeeft te kunnen terugvallen op collega’s en ambtenaren, miskent de kern van het wethouderschap. Een wethouder is niet aangenomen om adviezen te volgen, maar om ze kritisch te toetsen, politieke afwegingen te maken en verantwoordelijkheid te nemen. Zeker op financiën, waar miljoenen euro’s en grote risico’s op het spel staan. Ook de discussie over wonen in Almere werd te gemakkelijk afgedaan. De gemeenteraad heeft niet voor niets eerder uitgesproken dat wethouders onderdeel moeten zijn van de Almeerse gemeenschap. Dat gaat niet over een verhuisdoos of een inschrijving in de BRP, maar over betrokkenheid, zichtbaarheid en het dagelijks ervaren van de gevolgen van beleid. Kritische vragen hierover zijn geen persoonlijke aanval, maar de essentie van democratische controle. Wie een wethoudersketen omhangt, mag verwachten dat de raad doorvraagt. Niet om iemand onderuit te halen, maar om vast te stellen of politieke benoemingen zijn gebaseerd op kwaliteit of vooral op coalitie-rekenen. Dat laatste zou voor Almere een zorgelijke conclusie zijn.

Stephanie van Baggem,  Waterwijk

Coalitie

Marcel Beijer publiceert in deze krant (ADW 9/7) een uitgebreid artikel waarvan de kop luidt: “Nieuwe coalitie kiest voor sociaal bouwen en rem op lasten”. Het coalitieakkoord dat zich richt op drie hoofdpijlers: Woningbouw, jeugdzorg en financiën is geweldig. Iedere inwoner van Almere zal hier enthousiast over zijn. Daar kan niet genoeg Know how, energie en bevlogenheid in gelegd worden. Het stemt mij hoopvol dat de gemeente Almere over meer dan 1.700 ambtenaren, op fulltimebanen beschikt. Deze medewerkers zijn geselecteerd op bekwaamheid voor hun functies. De Politieke Markt bezoek ik nu ongeveer 25 jaar en dan valt mij steeds weer op dat ambtenaren naast noodzakelijkheid, zoveel ‘warme belangstelling ’in benadering en werkwijze tonen. Ook hun betrokkenheid bij mensen is groot. Het Almeerse ambtelijk apparaat houdt in: ondersteuning van het bestuur. Zij bereiden het beleid voor en voeren de besluiten van de politieke bestuurders uit. Hoofdpijlers. Men heeft een grote, haast niet te vergeven, fout gemaakt, om het dak- en thuislozenbeleid met ondersteuning van de geestelijke gezondheidzorg (GGZ niet als hoogste prioriteit op deze urgente en noodzakelijk ranglijst) te plaatsen. Meer verpaupering in plaats van beheersbaarheid en leefbaarheid tot gevolg. Beter ten halve gekeerd, dan ten hele gedwaald.

Jo Bosma, Muziekwijk

Diploma race?

In het verslag van (ADW 3/7) staat dat kandidaat-wethouder Aya Selman (verpleegkundige) met veel omhaal van woorden duidelijk werd gemaakt zij ‘maar’ een mbo-diploma en geen bestuurlijke ervaring had. Degene die deze opmerking maakte heeft kennelijk weinig politiek benul want het gaat in een democratie niet om diploma’s. Maar om het aanpakken en oplossen van maatschappelijke problemen. Misschien goed om het geheugen op te frissen: De verpleegkundige Hanja Maij-Weggen, was Minister van Verkeer en Waterstaat 1989-1994, de banketbakker Jan Schaefer, Staatsecretaris Volkshuisvesting en Ruimtelijke Ordening 1973-1977, Tweede Kamerlid tot 2009 en Wethouder. En de secretaresse en VVV-medewerkster Annemarie Jorritsma, werd o.a. Minister van Verkeer en Waterstaat 1994-1998 en Burgemeester van Almere van 2002-2015. Hoezo diploma’s?

Karel J. Berkhout,Tussen de Vaarten