Dakloos in Almere: Wanneer veiligheid niet meer thuis te vinden is

OOSTVAARDERSPLASSEN - Langs de rand van de Oostvaardersplassen is het stil. Alleen het ruisen van het riet en het roepen van verschillende vogels doorbreken de ochtend. In die weidse ruimte vertelt Annemarie – niet haar echte naam – hoe ze haar huis verliet om veilig te kunnen zijn. Ze woont nu tijdelijk bij haar ouders. “Ik hoop dat er een wonder gebeurt en dat ik met mijn kinderen een thuis krijg,” zegt ze.

Door Priscilla Rolvers

Hoe ziet dakloosheid er echt uit in Almere? Achter de cijfers schuilen verhalen van mensen die nergens terecht kunnen. Sommigen slapen buiten, anderen leven van bank naar bank of wachten in tijdelijke opvang op een plek die ze thuis kunnen noemen. In deze serie onderzoekt Almere DEZE WEEK hoe het is om overeind te blijven in een krappe woningmarkt.

Ze verliet dit voorjaar haar huwelijk, niet omdat de liefde op was, maar omdat het leven in huis onveilig werd. Ze koos voor rust, maar die keuze heeft een prijs. Sindsdien heeft ze geen eigen woning meer, maar logeert bij familie op een zolderkamer. Officieel is ze niet dakloos: ze heeft een dak boven haar hoofd en eten op tafel. Maar een eigen plek heeft ze niet. Twee dagen per week heeft ze haar kinderen, maar deelt dan de zolderkamer met hen.” Dat is verre van ideaal. Zeker de oudste heeft eigenlijk een eigen plek nodig. Maar ze hebben ook hun moeder nodig.” zegt Annemarie. 

Geen aangifte, geen urgentie

Toen ze zich bij de gemeente meldde, kreeg ze te horen dat ze geen recht had op urgentie. “Je had urgentie kunnen krijgen, als je maar aangifte had gedaan,” zei iemand van de gemeente tegen haar. Maar van seksueel en psychisch geweld kun je zelden aangifte doen. Wat er binnen vier muren gebeurt, laat weinig sporen na. De pijn is echt, maar niet bewijsbaar.

Haar ex-man woont nog in hun gezamenlijke huis. Omdat hij een vaste woonplek heeft, is het voor hem eenvoudig om de kinderen bij zich te houden. Voor Annemarie werkt dat anders. “Het voelt alsof het systeem zegt: je had gewoon moeten blijven,” zegt ze.

De werkende thuisloze

Annemarie heeft een praktisch en eerlijk beroep. Ze verdient haar eigen inkomen, maar niet genoeg om een woning te huren in Almere. In de particuliere sector zijn huurprijzen van vijftienhonderd euro per maand normaal geworden. Daarvoor moet je vier- tot vijfduizend euro verdienen. “Ik red me wel,” zegt ze, “maar niet op dat niveau.”

Op Woningnet staat ze pas weer sinds enkele jaren ingeschreven. Voor een woning moet ze nog zo’n tien jaar wachten. Zolang woont ze noodgedwongen bij haar ouders, waar het veilig is, maar benauwd. 

Onzichtbare dakloosheid

Vrouwen als Annemarie duiken niet op in de cijfers. Ze slapen niet in portieken of onder bruggen, maar leven in kamers, logeeradressen of vakantiehuisjes. Hun dak is tijdelijk, hun leven stilgezet. Ze hebben werk en kinderen – en toch geen plek die ze thuis kunnen noemen.

Annemarie praat zacht. Ze wil geen aandacht, alleen begrip. “Ik vraag niet om luxe,” zegt ze. “Alleen om een plek waar ik mijn kinderen kan ophalen van school, waar we veilig samen en veilig thuis kunnen zijn. Ik én mijn kinderen.”

Almere DEZE WEEK zoekt Almeerders die willen vertellen over hun ervaringen met dakloosheid, opvang of het vinden van een nieuw begin. Het kan een persoonlijk verhaal zijn, maar ook een ervaring van iemand die helpt of opvangt. Wil je jouw verhaal delen? Mail de redactie via redactie@almeredezeweek.nl

Dit artikel is onderdeel van de serie Dakloos in Almere.
Klik hier voor deel 1 in de serie: Dakloos in Almere: zoeken naar een thuis
Klik hier voor deel 2 in de serie: Vier weken wachten op een voorschot: “Dan dwing je mensen tot stelen”