De man die de stad kent — wat Almere verliest als wijkregisseur Ernst Bokhorst straks stopt

STAD - Hij is geen bestuurder, geen handhaver en geen hulpverlener. Toch kent iedereen hem: Ernst Bokhorst, wijkregisseur van Almere Stad. Over een paar jaar gaat hij met pensioen. Dan verdwijnt een zeldzaam menselijk aanspreekpunt in het hart van de stad.

Door Priscilla Rolvers

Het is het begin van de middag als Ernst Bokhorst naar de ingang van het Stadhuis loopt. Een halve stap achter hem loopt Dillon Turvey, een stagiair Handhaving. De 18-jarige Turvey heeft herfstvakantie, maar loopt op zijn eigen verzoek vandaag met de wijkregisseur mee. “Ik loop liever vandaag met Ernst dan dat ik me thuis zit te vervelen. Het houdt me scherp.” 

Iedere paar meter groet Bokhorst iemand of wordt hij aangesproken. Hij spreekt twee mensen op leeftijd aan, die hun boodschappen doen bij de wekelijkse markt op het Stadhuisplein. Even later zwaait hij naar een mevrouw aan de overkant van de straat. “Zwaai je naar mij? Dat hoef je niet te doen hoor, met je uniform!” roept de vrouw terug. Bokhorst legt uit dat de vrouw dakloos is en soms verward. “Soms wil ze een praatje maken, soms is ze bozig. Ik blijf gewoon groeten.”

Wijkregisseur

“Mijn functie bestaat eigenlijk niet en straks, als ik met pensioen ga, is het helemaal weg,” vertelt Bokhorst terwijl hij over de Grote Markt loopt en aangesproken wordt door de eigenaar van een van de cafés. Vier dagen per week loopt Bokhorst door het centrum van Almere. Hij verbindt, vangt signalen op en houdt een oogje in het zeil bij mensen die anders uit beeld raken. Wie met hem meeloopt, ziet het verschil. Waar anderen doorlopen, stopt hij. Hij weet wie er in welke portiek slaapt, welke ondernemer klemzit in papierwerk, en welke oudere bewoner simpelweg behoefte heeft aan een praatje.

Soms gaat het om overlast, soms om zorg, altijd met aandacht. “Iedereen kent me en spreekt me aan.” Ernst lacht uitbundig. “Mijn vrouw vindt dat niet altijd leuk, hoor! We lunchen niet meer in het centrum, want mensen schuiven zo aan voor een gesprek.”

Sneller dan een formulier invullen

Ondernemers weten dat één telefoontje naar Ernst vaak sneller werkt dan een formulier invullen. Ook jongerenwerkers en hulpverleners schakelen hem in als er iets speelt wat net buiten hun domein valt. “Hij kent iedereen, en iedereen kent hem,” zegt Bobby Rebel, floormanager bij Digg’Out, de jongerenplek aan de Marktmeesterstraat.

Menselijke BHV

In zijn werk zit precies wat de Ombudsman Metropool Amsterdam in het laatste rapport bepleit: menselijke BHV — bedrijfshulpverlening voor de bureaucratie. Mensen zoals Bokhorst, die de ruimte hebben om te luisteren en te handelen voordat een probleem vastloopt in regels.
Maar zijn rol is niet structureel vastgelegd. Als hij over een paar jaar met pensioen gaat, verdwijnt die dagelijkse menselijke radar uit het centrum.

Op het stadhuis is er bewondering voor zijn betrokkenheid, maar een opvolger is er niet. “Het is geen formele functie,” zegt Bokhorst. “Je moet er het type voor zijn.” Toch zouden meer steden zulke types kunnen gebruiken. Almere groeit, de systemen groeien mee — maar wie loopt er straks nog gewoon over straat, met ogen open en tijd om te luisteren?