Dakloos in Almere: Hoe een aflopend jongerencontract jonge huurders richting dakloosheid duwt

ALMERE - Jayla is 27 en werkt zes dagen per week als beveiliger in de geestelijke gezondheidszorg. Ze werkt veel nachtdiensten en probeert haar leven overeind te houden terwijl haar woonplek elk moment kan verdwijnen. Ze woont antikraak. “Als ze morgen mailen dat ik eruit moet, kan ik nergens heen.” Jayla is niet haar echte naam; op verzoek gebruiken we een fictieve naam.

Door Priscilla Rolvers

Hoe ziet dakloosheid er echt uit in Almere? Achter de cijfers schuilen verhalen van mensen die nergens terecht kunnen. Sommigen slapen buiten, anderen leven van bank naar bank of wachten in tijdelijke opvang op een plek die ze thuis kunnen noemen. In deze serie onderzoekt Almere DEZE WEEK hoe het is om overeind te blijven in een krappe woningmarkt.

De jaren ervoor hakten erin. “Ik was op een gegeven moment alleen maar aan het overleven.” Tussen april en juli viel ze 25 kilo af door stress. “Ik kon niet meer eten. Ik maakte me zo’n zorgen om dat huurcontract dat afliep.”

Vijf jaar jongerencontract en daarna niets

Op haar twintigste kreeg Jayla een jongerenhuurcontract in de Brongouw in Almere Haven. Het contract duurde vijf jaar en kon niet worden verlengd, maar in werkelijkheid bleek de situatie nog veel rauwer: de woning zat vol schimmel. Grote plekken op muren en plafonds en kwam door het laminaat omhoog. “Sindsdien hoest ik minstens één keer per maand bloed op,” zegt ze. 

De SP zette druk op de verhuurder en de gemeente, via hulplijnmedewerker Jolanda Haft. Niet omdat Jayla voorrang kreeg, maar omdat niemand iets deed aan de toestand van meerdere woningen in Bosgouw en Brongouw. Pas na die druk kwam er twee jaar contractverlenging. “Maar het was aftellen. Je weet dat je eruit moet, maar niet waar je naartoe kunt.” Toen het contract écht eindigde, kon ze alleen nog antikraak krijgen. “Het is tijdelijk, het is onzeker, maar het was wel een dak.”

Stress die in je lijf kruipt

Toen duidelijk werd dat haar huurcontract zou eindigen en er geen perspectief kwam, zakte ze lichamelijk en mentaal weg. ‘Mijn werk leed eronder. Mijn leven ook.’ Ze zegt het rustig, bijna vlak: “Ik ben 27. Ik werk fulltime. Ik heb een vast contract. Ik doe alles zoals het zou moeten. En toch stond ik bijna op straat.”

10 oktober, het moment dat alles kantelde

Ze weet de datum precies: 10 oktober. Na een nachtdienst zag ze op haar telefoon een e-mail met één woord dat alles veranderde. ‘Toewijzing’. “Ik heb de hele dag keihard gehuild. Ik kon me oprapen die dag. Er viel zo’n last van mijn schouders.”

Jayla krijgt via de Alliantie een middenhuurwoning die nu in aanbouw is. Twee slaapkamers, begane grond, en zelfs een tuintje. In het eerste kwartaal van 2026 wordt het opgeleverd.

Niet iedereen redt dit, en dat ligt niet aan inzet

Jayla zegt zelf dat ze het vooral te danken heeft aan eigen doorzettingsvermogen, maar haar verhaal laat zien hoe dun de lijn is tussen zekerheid en dakloosheid. In een woningmarkt waar jongerenhuurcontracten na vijf jaar stoppen en betaalbare opties ontbreken, beslist niet de inzet wie een thuis houdt, maar het systeem.

Klik hier voor deel 1 in de serie: Dakloos in Almere: zoeken naar een thuis
Klik hier voor deel 2 in de serie: Vier weken wachten op een voorschot: “Dan dwing je mensen tot stelen”
Klik hier voor deel 3 in de serie: Wanneer veiligheid niet meer thuis te vinden is