Ingezonden brieven week 35 - 26 augustus 2026

Windesheim

Jammer dat de heer Moukaddim afscheid neemt van Windesheim. (ADW 19/8) In gesprekken die bewoners en ondernemers hadden met betrekking tot de voorgenomen bouw van een campus, was altijd sprake van respect voor elkaars standpunt en het zoeken naar oplossingen. Het is duidelijk dat de vertraging de school veel kost. Een prijs die Windeheim betaalt voor een bouwbeleid dat geen rekening houdt met de daaraan gekoppelde verplichtingen en noodzakelijkheden. Het negeren van talloze waarschuwingen en kritische rapporten van gerenommeerde instanties, heeft geleid tot een gang naar de Hoge Raad en nog meer vertraging. Dat is niet de schuld van Windesheim of goedwillende bewoners en ondernemers

J.J.C. Pieters, centrum Stad

Kasteel 

Toen ik in 1997 vanuit Amsterdam in Almere kwam wonen, zag je bijna overal de slogan: ‘Het kan in Almere’. Al gauw bleek dat dit soms meer een façade was. Als grootste ‘missers’ worden vaak het kasteel en de Floriade genoemd. Op zich was het plan voor een kasteel langs de A6 natuurlijk prachtig. Maar toen de bouwkosten de geraamde 60 miljoen euro ver overstegen, werd de bouw na twee jaar stilgelegd. Het resultaat was een herkenbare, onvoltooide kasteelruïne langs de snelweg. Maar er is hoop. In juni 2025 lieten woningcorporatie Goede Stede en bouwbedrijf Koopmans Bouw weten dat zij samen 500 tot 1.000 woningen willen gaan bouwen in het gebied. Het bestemmingsplan is hiervoor inmiddels met instemming van de raad goedgekeurd, met als mooie voorwaarde dat het kasteel alsnog wordt afgebouwd, omringd door veel groen. Naar verluidt staat de grondoverdracht gepland voor de nabije toekomst, en hoewel het nog even wachten is op de definitieve concrete besluiten, gloort er na al die jaren eindelijk een positieve horizon. Krijgt Almere straks dan toch nog zijn unieke trouw locatie in een ‘middeleeuws kasteel’? We gaan het meemaken.

Wim van Putten, Indische buurt

Oosterwold  

Wat een negatief artikel over Oosterwold. (ADW 12/8) Met betrekking op ‘doorwaadbaarheid’ en ‘stadslandbouw’ het volgende: Heel veel bewoners van Oosterwold zijn daar mee bezig en proberen op dat gebied een positieve bijdrage te leveren. Echter, er zijn ook bewoners die een groot huis neerzetten, niet aan stadslandbouw doen of aan doorwaadbaarheid. Een groot grasveld met een stuk of drie fruitboompjes voldoet volgens hen, terwijl zij hun middelvinger opsteken richting andere bewoners en gemeente (gebiedsregisseurs). Regelmatig worden dit soort plekken nu voor superhoge prijzen weer verkocht. Probleem is dat er gewoon niet gehandhaafd wordt, en dat soort bewoners er mee wegkomen en de bewoners die oprecht voldoen aan de oorspronkelijke ideeën er nu voor straffen. Dat is echt jammer, want Oosterwold is echt prachtig. Wij krijgen veel bezoekers voor een rondleiding. Gewoon geïnteresseerden, maar ook ambtenaren uit binnen en buitenland. Zij spreken zich er allemaal over uit dat zij dit (Oosterwold en Eemgoed) prachtig vinden. Een andere manier van denken over wonen. Uniek in Europa! Laten we dat niet kapotmaken, geef het tijd en gemeente, spreek die bewoners die zich bewust niet aan de afspraken houden daarop aan.

Hans Visser, Eemgoed Oosterwold

Serviëstraat

‘Opnieuw onrust in de Serviëstraat’, kopt het artikel. Onrust? Er zijn kogels door ramen en een voordeur gejaagd. Een gezin met kinderen zat in de beschoten woning. De schutters hadden simpelweg het verkeerde huis.
Dat is geen onrust. Dat is vuurwapengeweld in een woonwijk.Toch eindigt het verhaal met een geruststellende bestuurlijke reflex: de gemeente heeft camera’s geplaatst ‘om de rust terug te brengen’. Alsof de rust verdwenen is omdat er onvoldoende camera’s hingen. Alsof een gezin zich weer veilig voelt zodra de daders herkenbaar op beeld staan. Misschien zit het probleem niet alleen op straat, maar ook in de taal waarmee we het beschrijven. Wie geweerschoten hoort en zijn kinderen naar de slaapkamer ziet rennen, heeft geen last van ‘onrust’. Die wordt geconfronteerd met de vraag of zijn eigen huis nog wel veilig is. ‘Onrust’ is een woord voor gedoe. Een woning beschieten is geen gedoe. Het wordt tijd dat we geweld ook zo noemen. Want als kogels door voordeuren vliegen en wij spreken van onrust, zijn we misschien niet alleen gewend geraakt aan geweld, maar ook aan het verpakken ervan.

Stephanie van Baggem, Waterwijk

Eenzaamheid

Beste lezer, eenzaamheid valt niet te bagatelliseren. Een reactie van een lezer op het thema eenzaamheid in ADW/19-09 luidt: “Eenzaamheid is iets anders dan je alleen voelen. In Almere hoef je niet eenzaam te zijn, want uit ervaring weet ik dat er een groot aanbod aan activiteiten zijn en hulp in Almere.” Ik wil dolgraag met deze lezer in gesprek omdat ik geloof dat het begrip ‘eenzaamheid’, veel ingrijpender is dan deze reactie. Als eenzaamheid chronisch wordt en langdurig aanhoudt, is het belangrijk om op te passen. In gesprek met vooral dak- en thuisloze mensen bemerk ik eenzaamheidsfactoren die vaak structureel van aard zijn. Natuurlijk kan dit te maken hebben met hun mogelijkheden op geestelijk- en emotioneel niveau, wat zij aankunnen. Sommige van hen kunnen zelfs ‘niet willen’. Vaak heeft het ook te maken, met onvoldoende goede voorzieningen en gebrek aan opvang, begeleiding en behandeling. Volgens mijn informatie staan er alleen al 300 dak- en thuisloze mensen op de wachtlijst van de opvang van het Leger des Heils in Almere. Deze wachtenden kunnen zich ‘uitgesloten’, alleen en eenzaam voelen. Je eenzaam voelen komt niet alleen bij ouderen, maar ook bij jongeren steeds vaker voor. Wat doen wij om eenzaamheid tegen te gaan? 

Jo Bosma, Muziekwijk

Voorspelbaar

In Lezers schrijven van ADW d.d. 29 juli een lofzang op vaste schrijver Jo Bosma, positivo voor het Aangezicht des Heeren. Het valt ook mij op dat hij in deze boze wereld iedere week vrolijk nieuws te bieden heeft. Maar met respect, wie leest Bosma nog als hij iedere week met een zelfde boodschap zijn rubriekje vult? Ik sla hem meestal over, omdat het voor mij zo voorspelbaar is wat hij brengt. Te veel van het zelfde leidt tot verzadiging. Dat overkomt mij ook met reclamespotjes op TV. Hoe verrassend leuk en spitsvondig in het begin, des te vervelender na vele maanden herhaling. De boodschap komt niet meer aan, irriteert zelfs, in ieder geval mij. Dat brengt mij op een vraag. De meeste schrijvers willen iets kwijt wat hun zwaar op het hart ligt. Misstandje hier, misstandje daar. Vaak gaat de beschuldigende vinger richting gemeente of hogere overheid. Okee, men heeft zijn ei even weggeschreven, men is het even kwijt. Maar is er ooit gemeten hoeveel effect een ingezonden stukje heeft gehad op het doel dat de schrijver ermee heeft willen bereiken? Ben benieuwd.

Pierre de la Croix, Filmwijk