Dakloos in Almere: “Geef ons een plek. Eén plek waar we mogen bestaan.”

CENTRUM STAD - Malissa (34) leeft nu een jaar op straat. Ze probeert positief te blijven, zegt ze. Maar in haar gezicht en in haar ogen is te zien hoe hard dat gevecht is. “Gisteren heb ik voor het eerst in dagen doorgeslapen, omdat ik een nacht bij een kennis terecht kon,” zegt ze. In de nachten op straat loopt ze vaak rond om wakker te blijven.

Door Priscilla Rolvers

Hoe ziet dakloosheid er echt uit in Almere? Achter de cijfers schuilen verhalen van mensen die nergens terecht kunnen. Sommigen slapen buiten, anderen leven van bank naar bank of wachten in tijdelijke opvang op een plek die ze thuis kunnen noemen. In deze serie onderzoekt Almere DEZE WEEK hoe het is om overeind te blijven in een krappe woningmarkt.

Tot vorig jaar had Malissa een sociale huurwoning, tien jaar lang. “Ik kwam in situaties terecht,” zegt ze. “Verkeerde mensen die binnenkwamen. Het liep uit de hand.” Ze zegt het voorzichtig. Niet zij veroorzaakte de overlast, maar de mensen die bij haar kwamen. Uiteindelijk raakte ze haar woning kwijt. 

Het verdwijnen van een ontmoetingsplek

Wat Malissa het meest frustreert, is dat de plekken waar dakloze Almeerders elkaar zagen en opvingen, verdwijnen. Het Festivalplein was zo’n plek. Volgens de gemeente zorgde het voor overlast. Voor Malissa was het iets anders: een plek waar niemand alleen hoefde te zijn.

“Ik had het daar altijd gezellig,” zegt ze. “Nu mogen we nergens meer zijn. Wat krijg je dan? Overlast door de hele stad heen.”

Sinds het Festivalplein dicht is, verspreidt de groep zich. Malissa zegt dat ze met de gemeente in gesprek wil over een nieuwe ontmoetingsplek, bijvoorbeeld op een grasveld tegenover de Cinemadreef. “Als er regels moeten komen, prima. Maar geef ons iets. Een ontmoetingsplek.”

De straat als dagelijkse opdracht

Malissa slaapt soms bij kennissen, maar meestal blijft ze buiten. “Ik wil niemand tot last zijn,” zegt ze. Ze vertelt dat ze soms ineens wegvalt en dan wakker wordt op een plek waar niemand zou moeten liggen. Volgens een hulpverlener van Amethist is dit precies waar zij zich zorgen om maakt: vrouwen die echt op straat slapen.

Overnachten bij het Leger des Heils weigert Malissa. Ze is bang dat ze daar verder wegzakt in het gebruik. “Daar duwen ze je het bijna in je keel,” zegt ze. Voor haar is het geen veilige plek.

Hoe alles uit elkaar viel

Malissa begon ongeveer drie jaar geleden met gebruiken. Na jaren jeugdzorg en kamertraining leek ze in Almere eindelijk een eigen plek gevonden te hebben, tot een paar maanden waarin ‘alles tegelijk misging’ haar leven omgooiden. Toen zij hulp nodig had, viel iedereen weg. Ook haar familie. “Mijn broertje kon bij mijn oma terecht. Ik sliep onder een brug.”

Voorzichtige dromen

Malissa wil vooral rust en een kamer waar niet wordt gebruikt. Ze heeft een uitkering en kan huur betalen, maar passende kamers zijn schaars. Vooruitkomen lukt bijna niet, zegt ze. Toch probeert ze elke dag opnieuw te beginnen.

Bij Amethist voelt ze zich welkom: een warme plek waar ze kan praten en waar de deur open blijft, ook als ze even wegblijft. Dat geeft haar hoop op hulp.

“Geef ons één plek”

Malissa weet dat sommige bewoners liever niet met dakloze Almeerders geconfronteerd worden. Maar het wegduwen werkt niet, zegt ze. Het maakt de groep niet kleiner, het maakt de stad niet rustiger. “We mogen nergens meer zijn,” zegt ze. “Dan krijg je overlast door de hele stad heen.”

Wat ze de gemeente wil meegeven, is simpel: “Geef ons een plek. Eén plek waar we mogen bestaan.”

Dit artikel is onderdeel van de serie Dakloos in Almere.
Klik hier voor deel 1 in de serie: Dakloos in Almere: zoeken naar een thuis
Klik hier voor deel 2 in de serie: Vier weken wachten op een voorschot: “Dan dwing je mensen tot stelen”
Klik hier voor deel 3 in de serie: Wanneer veiligheid niet meer thuis te vinden is
Klik hier voor deel 4 in de serie: Hoe een aflopend jongerencontract jonge huurders richting dakloosheid duwt
Klik hier voor deel 5 in de serie: Huren voor sleutelberoepen onbetaalbaar
Klik hier voor deel 6 in de serie: Waarom een simpele kamer het verschil maakte tussen vallen en opstaan
Klik hier voor deel 7 in de serie: Als je nergens mag wonen, maar wel moet bewijzen waar je slaapt