Dakloos in Almere: Josephs welkom

24 december 2025, 10:15 Algemeen

STEDENWIJK - Achter in de oude gymzaal van de winteropvang voor arbeidsmigranten aan de Sas van Gentlaan ligt Joseph op zijn bed. Het staat helemaal achteraan, in de laatste rij. Tegen de muur achter hem zijn metalen britsen rechtop gezet, alsof ze tijdelijk uit beeld zijn geschoven maar elk moment weer nodig kunnen zijn.

Door Priscilla Rolvers

Hoe ziet dakloosheid er echt uit in Almere? Achter de cijfers schuilen verhalen van mensen die nergens terecht kunnen. Sommigen slapen buiten, anderen leven van bank naar bank of wachten in tijdelijke opvang op een plek die ze thuis kunnen noemen. In deze serie onderzoekt Almere DEZE WEEK hoe het is om overeind te blijven in een krappe woningmarkt.

Zijn gezicht is opgezwollen, hij heeft twee blauwe ogen en zijn neus staat scheef. Op de neusboog zitten wondjes. Praten kost hem moeite. Toch wil hij vertellen wat hem is overkomen, maar graag anoniem. Zijn echte naam is bij de redactie bekend.

Met vertaling door Persoonlijk Begeleider EU-migranten van het Leger des Heils, Patrycja Kolodziejska, doet Joseph zijn verhaal in zijn moedertaal.

Net aangekomen

Hij is nog maar net in Nederland. Vanuit Polen werd hij benaderd door een uitzendbureau. Ze beloofden hem werk, vervoer en onderdak. Alles zou geregeld zijn. Hij hoefde alleen te komen. Maandag 8 december zou zijn eerste werkdag worden.

Die ochtend zat hij in een bushokje bij station Lelystad. Hij wachtte op het busje van het uitzendbureau. Gewoon op het bankje, met zijn tas bij zich. Twee jonge mannen, rond de negentien jaar, kwamen op hem af. Ze begonnen tegen hem te schreeuwen. Joseph verstond niet wat ze zeiden. Waarschijnlijk spraken ze Nederlands. Daarna begonnen ze hem te slaan.

Wat er precies gebeurde, vertelt hij in losse flarden. Slagen. Verwarring. Angst. Zijn handen trillen terwijl hij zijn verhaal vertelt. “Ik ben blij dat mensen ingrepen, anders hadden ze me misschien wel doodgeslagen.” zegt Joseph met trillende stem.

Zware mishandeling

Joseph werd met een ambulance naar het ziekenhuis gebracht. Hij had een gebroken neus en moest later, als de zwelling wat minder was, terugkomen voor nacontrole in het Flevoziekenhuis. Vorige week zagen ze daar dat er botverschuivingen zijn, dus hij moet op een later moment geopereerd worden om dit te herstellen.

Alles kwijt

Joseph heeft niets meer gehoord van het uitzendbureau waar hij voor zou gaan werken. Geen telefoontje, niets. Kolodziejska legt uit dat hij zich niet meer kan herinneren hoe het bureau heet, maar dat ze ook niet denkt dat het wat uitmaakt. Ze legt uit dat arbeidsmigranten in eigen land worden benaderd door uitzendbureaus die beloven alles te regelen: onderdak, werk en een collectieve zorgverzekering. In Nederland krijgen zij vaak een nulurencontract. Zodra iemand ziek wordt, of slachtoffer wordt van geweld nog vóór hij kan beginnen, valt dat systeem weg. Joseph raakte dus alles in één klap kwijt: zijn werk, zijn woonplek, zijn inkomen en zijn zorgverzekering.

Herstellen in de winteropvang

Over politieaangifte bestaat onduidelijkheid. In een medisch verslag wat Joseph bij zich heeft van de huisartsenpost bij de SEH in Lelystad staat dat hij geen aangifte wilde doen. Joseph zegt dat dit niet klopt. Hij kan zich niet herinneren dat iemand hem dat gevraagd heeft en heeft nadat hij is afgevoerd door de ambulance ook geen politie gezien. Wat er precies is misgegaan, weet hij niet.

Nu verblijft Joseph in de tijdelijke winteropvang voor arbeidsmigranten in Almere. Het Leger des Heils heeft voor hem een bed zodat hij een plek heeft waar hij kan herstellen van zijn verwondingen. Hij spreekt dankbaarheid uit over de medewerkers van het Leger des Heils en de maaltijden die hij ontvangt. Als zijn gezicht hersteld is, hoopt hij hier snel een baan te vinden.